Explore your Results

ThumbnailTitle
Aan de Dijkstraatzijde van dit monumentale, classicistische hoekpand (Niemeijerstraat 8) bevindt zich op de eerste verdieping een ornament in stucwerk. Het bestaat uit een goud beschilderde cirkel (circa 60 cm in doorsnee) waaraan twee groengeschilderde guirlandes hangen. Daaronder is een rood lint gedrapeerd. Deze en andere villa's in de wijk zijn gevolg van een uitbreidingsplan uit 1874.Aan de Dijkstraatzijde van dit monumentale, classicistische hoekpand (Niemeijerstraat 8) bevindt zich op de eerste verdieping een ornament in stucwerk. Het bestaat uit een goud beschilderde cirkel (circa 60 cm in doorsnee) waaraan twee groengeschilderde guirlandes hangen. Daaronder is een rood lint gedrapeerd. Deze en andere villa's in de wijk zijn gevolg van een uitbreidingsplan uit 1874.
IMAGE
Op verschillende kruispunten in de Wageningse wijk De Buurt zijn licht verhoogde verkeersplateaus aangebracht. Daarin zijn met verschillende kleuren straatklinkers allerlei voorstellingen gemaakt van kinderen, huisdieren, bomen, een vliegtuig, auto's, wolken en de zon. De Buurt met veel sociale woningbouw en weinig groen, kreeg hierdoor een vriendelijker aanzien. In 2010 is ook in Nude een dergelijk kruispunt gemaakt.Op verschillende kruispunten in de Wageningse wijk De Buurt zijn licht verhoogde verkeersplateaus aangebracht. Daarin zijn met verschillende kleuren straatklinkers allerlei voorstellingen gemaakt van kinderen, huisdieren, bomen, een vliegtuig, auto's, wolken en de zon. De Buurt met veel sociale woningbouw en weinig groen, kreeg hierdoor een vriendelijker aanzien. In 2010 is ook in Nude een dergelijk kruispunt gemaakt.
IMAGE
Naast een café in de Kapelstraat bevindt zich op de eerste etage een gevelsteen. Hierop is een jongeman te zien. Hij draagt alleen een lendedoek. In zijn rechterhand draagt hij een kruik en in zijn linkerhand een omgekeerde bierpul. De inhoud stroomt eruit. De datering en herkomst van deze steen zijn onbekend. Een relatie met de thema's drank en kroegen ligt misschien voor de hand in deze van oudsher horecarijke centrumbuurt.Naast een café in de Kapelstraat bevindt zich op de eerste etage een gevelsteen. Hierop is een jongeman te zien. Hij draagt alleen een lendedoek. In zijn rechterhand draagt hij een kruik en in zijn linkerhand een omgekeerde bierpul. De inhoud stroomt eruit. De datering en herkomst van deze steen zijn onbekend. Een relatie met de thema's drank en kroegen ligt misschien voor de hand in deze van oudsher horecarijke centrumbuurt.
IMAGE
Achter schouwburg Junushoff staat de zogenaamde 'Vreedebank' uit 1887. Dirk Vreede verdiende zijn geld in de suikerteelt op Java. Later werd hij wethouder in Wageningen en liet aan de Generaal Foulkesweg huis Ngladjoe bouwen. Nu heet het Groot-Hinkelenoord en huisvest het beeldengalerij Het Depot. De bank stond vroeger op het Noorderplantsoen maar moest in de jaren zestig plaatsmaken voor een weg. In 1980 werd de bank na lang aandringen herplaatst achter de Junushoff. De tekst linksvoor luidt: 'Hulde aan / 1819'. Aan de rechterkant staat: 'D. Vreede / 1886'. Dit halfronde type bank komt in Nederland niet zo heel veel voor. In Rozendaal (Geërfdenbank) en in Velp (Wilhelminabank) staan vergelijkbare exemplaren.Achter schouwburg Junushoff staat de zogenaamde 'Vreedebank' uit 1887. Dirk Vreede verdiende zijn geld in de suikerteelt op Java. Later werd hij wethouder in Wageningen en liet aan de Generaal Foulkesweg huis Ngladjoe bouwen. Nu heet het Groot-Hinkelenoord en huisvest het beeldengalerij Het Depot. De bank stond vroeger op het Noorderplantsoen maar moest in de jaren zestig plaatsmaken voor een weg. In 1980 werd de bank na lang aandringen herplaatst achter de Junushoff. De tekst linksvoor luidt: 'Hulde aan / 1819'. Aan de rechterkant staat: 'D. Vreede / 1886'. Dit halfronde type bank komt in Nederland niet zo heel veel voor. In Rozendaal (Geërfdenbank) en in Velp (Wilhelminabank) staan vergelijkbare exemplaren.
IMAGE
Op de gevelsteen boven de entree staan drie cupido-figuurtjes die een vaan dragen met het jaartal 1882. Cupido, of Amor, is in de klassieke mythologie de god van de liefde en zoon van de godin Venus (of Aphrodite). Vaak wordt hij voorgesteld als een halfbloot, gevleugeld jongetje met pijl en boog.Op de gevelsteen boven de entree staan drie cupido-figuurtjes die een vaan dragen met het jaartal 1882. Cupido, of Amor, is in de klassieke mythologie de god van de liefde en zoon van de godin Venus (of Aphrodite). Vaak wordt hij voorgesteld als een halfbloot, gevleugeld jongetje met pijl en boog.
IMAGE
Begin 2009 werd begonnen met de aanleg van de N322. Er werd gezocht naar een manier om beeldende kunst in te passen in een landschappelijk ontwerp. In opdracht van Ballast Nedam en de Van Geldergroep werd daarom een ontwerpwedstrijd gehouden. De toepassing van Atelier van Corven won de opgave. Het bureau dook in de geschiedenis van de locatie. Ze vonden verhalen van scheepstimmerlieden en meubelmakers die lange tijd hun stempel op het gebied drukten. Scheepstimmerlieden werden rond 1900 werkeloos, toen er van houten schepen op stalen schepen werd overgestapt, want timmerlieden worden geen lassers... Zo gebeurde het dat veel voormalige scheepstimmerlieden voor zichzelf begonnen. Als klompenmaker, stoffeerder of meubelmaker. Hierdoor geïnspireerd ontwierp Atelier van Corven een serie bijzondere zitobjecten voor langs de weg. Zitobjecten die een kruising zijn tussen botendek, meubel en duikplank en een eerbewijs aan de ambachtslieden van vroeger en nu. Op het viaduct van de Geerstraat staat een enorme bank in de vorm van een kwartronde circel. De op het botendek geïnspireerde vlonder verbindt negen 'loveseats'. Loveseat is de eigentijdse benaming voor een knus tweepersoons bankje.Begin 2009 werd begonnen met de aanleg van de N322. Er werd gezocht naar een manier om beeldende kunst in te passen in een landschappelijk ontwerp. In opdracht van Ballast Nedam en de Van Geldergroep werd daarom een ontwerpwedstrijd gehouden. De toepassing van Atelier van Corven won de opgave. Het bureau dook in de geschiedenis van de locatie. Ze vonden verhalen van scheepstimmerlieden en meubelmakers die lange tijd hun stempel op het gebied drukten. Scheepstimmerlieden werden rond 1900 werkeloos, toen er van houten schepen op stalen schepen werd overgestapt, want timmerlieden worden geen lassers... Zo gebeurde het dat veel voormalige scheepstimmerlieden voor zichzelf begonnen. Als klompenmaker, stoffeerder of meubelmaker. Hierdoor geïnspireerd ontwierp Atelier van Corven een serie bijzondere zitobjecten voor langs de weg. Zitobjecten die een kruising zijn tussen botendek, meubel en duikplank en een eerbewijs aan de ambachtslieden van vroeger en nu. Op het viaduct van de Geerstraat staat een enorme bank in de vorm van een kwartronde circel. De op het botendek geïnspireerde vlonder verbindt negen 'loveseats'. Loveseat is de eigentijdse benaming voor een knus tweepersoons bankje.
IMAGE
De muurschilderingen van Freek van Ginkel zijn op diverse locaties in de stad te zien. Ze bestaan m.n. uit geometrische figuren en lijnenstelsels. Dit werk is gemaakt in opdracht van de gemeente Nijmegen.De muurschilderingen van Freek van Ginkel zijn op diverse locaties in de stad te zien. Ze bestaan m.n. uit geometrische figuren en lijnenstelsels. Dit werk is gemaakt in opdracht van de gemeente Nijmegen.
IMAGE
De muurschilderingen van Freek van Ginkel zijn op diverse locaties in de stad te zien. Ze bestaan m.n. uit geometrische figuren en lijnenstelsels. Dit werk is gemaakt in opdracht van winkeliersvereniging Dukenburg en te zien in de fietstunnel bij het winkelcentrum.De muurschilderingen van Freek van Ginkel zijn op diverse locaties in de stad te zien. Ze bestaan m.n. uit geometrische figuren en lijnenstelsels. Dit werk is gemaakt in opdracht van winkeliersvereniging Dukenburg en te zien in de fietstunnel bij het winkelcentrum.
IMAGE
De muurschilderingen van Freek van Ginkel zijn op diverse locaties in de stad te zien. Ze bestaan m.n. uit geometrische figuren en lijnenstelsels. Dit werk is gemaakt in opdracht van Portaal (voorheen woningstichting Nijmegen).De muurschilderingen van Freek van Ginkel zijn op diverse locaties in de stad te zien. Ze bestaan m.n. uit geometrische figuren en lijnenstelsels. Dit werk is gemaakt in opdracht van Portaal (voorheen woningstichting Nijmegen).
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. samen met scouts is deze hut gebouwd. De kinderen wilden een hut van waaruit je wild zou kunnen zien. Maar ook van buiten naar binnen zijn er dierfiguren zichtbaar. Kinderen mogen iets veranderen of toevoegen aan de hut.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. samen met scouts is deze hut gebouwd. De kinderen wilden een hut van waaruit je wild zou kunnen zien. Maar ook van buiten naar binnen zijn er dierfiguren zichtbaar. Kinderen mogen iets veranderen of toevoegen aan de hut.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. De titel van het kunstwerk is ontleend aan de naam van de heidevelden links en rechts langs de Arnhemse Karweg, die als 'Groote Ark' en 'Kleine Ark' vermeld staan op oude kaarten.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. De titel van het kunstwerk is ontleend aan de naam van de heidevelden links en rechts langs de Arnhemse Karweg, die als 'Groote Ark' en 'Kleine Ark' vermeld staan op oude kaarten.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Dit beeld gaat over tijd. Op een gebeeldhouwde steun rust een tijdsbalk waarop jaartallen staan uit de Puttense geschiedenis, vanaf de grafheuveltijd tot heden. De eikenstammen zijn afkomstig uit de gemeentelijke bossen aan de zuidoost-kant van Putten.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Dit beeld gaat over tijd. Op een gebeeldhouwde steun rust een tijdsbalk waarop jaartallen staan uit de Puttense geschiedenis, vanaf de grafheuveltijd tot heden. De eikenstammen zijn afkomstig uit de gemeentelijke bossen aan de zuidoost-kant van Putten.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Het oude lied van de breiende herder 'op de grote stille heide' bracht de maaksters op het idee van de gebreide 'Boomjassen'. De regenboogkleuren symboliseren de relatie met dit natuurverschijnsel, dat op deze grote vlakte vaak goed te zien moet zijn.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Het oude lied van de breiende herder 'op de grote stille heide' bracht de maaksters op het idee van de gebreide 'Boomjassen'. De regenboogkleuren symboliseren de relatie met dit natuurverschijnsel, dat op deze grote vlakte vaak goed te zien moet zijn.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Als een wachteres kijkt de met de boom verbonden vrouwengestalte uit over het bos.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Als een wachteres kijkt de met de boom verbonden vrouwengestalte uit over het bos.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Dit werk bestaat uit zeventien 'Vogelflats', die in een dode boom zijn gehangen en daar zacht en vrolijk zwieren in de wind. De vogelflats zijn gemaakt van reuzenbamboe, die bekleed is met geverfde en gevilte schapenwol. Deze wol kan door vogels weer gebruikt worden als nestmateriaal.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Dit werk bestaat uit zeventien 'Vogelflats', die in een dode boom zijn gehangen en daar zacht en vrolijk zwieren in de wind. De vogelflats zijn gemaakt van reuzenbamboe, die bekleed is met geverfde en gevilte schapenwol. Deze wol kan door vogels weer gebruikt worden als nestmateriaal.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. De schommels die tussen twee bomen hangen, worden door de kunstenaar ook wel 'mannetje-vrouwtje' genoemd.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. De schommels die tussen twee bomen hangen, worden door de kunstenaar ook wel 'mannetje-vrouwtje' genoemd.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Het beeld drijft in het voormalige zwembad van Putten.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Het beeld drijft in het voormalige zwembad van Putten.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Deze abstracte vorm poogt door zijn kleuren de aarde met de hemel verbinden.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Deze abstracte vorm poogt door zijn kleuren de aarde met de hemel verbinden.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. De Mariahoeve is een boerderij uit 1907. De erfgenamen van de laatste bewoonsters, drie gezusters, wilden het authentieke gebouw bewaren voor het nageslacht. Het fungeert tegewoordig als boerderijmuseum. Het verstel- en naaiwerk van de drie zusters uit de Mariahoeve vormt de inspiratiebron voor deze reuze-punnikklos. Zij hebben ongetwijfeld ook leren 'klosjebreien' als voorbereiding op het latere naai-, brei- en verstelwerk. Passanten kunnen een stukje punniken...De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. De Mariahoeve is een boerderij uit 1907. De erfgenamen van de laatste bewoonsters, drie gezusters, wilden het authentieke gebouw bewaren voor het nageslacht. Het fungeert tegewoordig als boerderijmuseum. Het verstel- en naaiwerk van de drie zusters uit de Mariahoeve vormt de inspiratiebron voor deze reuze-punnikklos. Zij hebben ongetwijfeld ook leren 'klosjebreien' als voorbereiding op het latere naai-, brei- en verstelwerk. Passanten kunnen een stukje punniken...
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. De spiraal is een oeroud symbool voor het begin en het einde van het leven. Het gebruikte hout vormt op termijn een humuslaag voor nieuwe kiemplantjes.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde in 2011 een LAND ART project in het Puttense buitengebied. De spiraal is een oeroud symbool voor het begin en het einde van het leven. Het gebruikte hout vormt op termijn een humuslaag voor nieuwe kiemplantjes.
IMAGE
De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Deze dennenappel herbergde een klein boomje. Uit zijn natuurlijke habitat gehaald, kon het door de aanhoudende droogte niet overleven.De Stichting Kunst in Putten (SKIP) organiseerde een LAND ART project in het Puttense buitengebied. Deze dennenappel herbergde een klein boomje. Uit zijn natuurlijke habitat gehaald, kon het door de aanhoudende droogte niet overleven.
IMAGE
Onder de naaam 'Passanten' heeft de kunstenaar Eric Claus verschillende kunstwerken gemaakt. Dit kunstwerk is speciaal gemaakt voor een plaats op het vernieuwde marktplein in het centrum van Geldermalsen.Onder de naaam 'Passanten' heeft de kunstenaar Eric Claus verschillende kunstwerken gemaakt. Dit kunstwerk is speciaal gemaakt voor een plaats op het vernieuwde marktplein in het centrum van Geldermalsen.
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Met behulp van foto's en een route wordt getoond wat de plek, de mens en Oldebroek met elkaar verbindt!Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Met behulp van foto's en een route wordt getoond wat de plek, de mens en Oldebroek met elkaar verbindt!
IMAGE
Deze 'Schaduwvanger' werkt als een zonnewijzer en vormt onderdeel van een mysterieuze eikencirkel. Een monument over tijd en vergankelijkheid.Deze 'Schaduwvanger' werkt als een zonnewijzer en vormt onderdeel van een mysterieuze eikencirkel. Een monument over tijd en vergankelijkheid.
IMAGE
De tekst bij het oorlogsmonument vermeldt: Ter gedachtenis aan hen die vielen voor het vaderland in de jaren 1940-1945. Hun offer, onze hulde.De tekst bij het oorlogsmonument vermeldt: ""Ter gedachtenis aan hen die vielen voor het vaderland in de jaren 1940-1945. Hun offer, onze hulde"".
IMAGE
Herman van Velzen is het pseudoniem van Frans Roes, een Achterhoekse schrijver van verhalen in plaatselijk dialect. Hij werd geboren in 1902 op een boerderij in Gaanderen en hij stierf in 1974 in Hengelo. Veel van zijn verhalen verschenen in de Graafschapbode (nu De Gelderlander). De hoofdpersonen zijn rasechte Achterhoekers. Zijn meest bekende figuur is bezembinder Aornt Peppelenkamp, een eerlijk en goedmoedig man. Door zijn grote, maar wat naïeve vertrouwen in de mensheid belandde hij nogal eens in hachelijke situaties.Herman van Velzen is het pseudoniem van Frans Roes, een Achterhoekse schrijver van verhalen in plaatselijk dialect. Hij werd geboren in 1902 op een boerderij in Gaanderen en hij stierf in 1974 in Hengelo. Veel van zijn verhalen verschenen in de Graafschapbode (nu De Gelderlander). De hoofdpersonen zijn rasechte Achterhoekers. Zijn meest bekende figuur is bezembinder Aornt Peppelenkamp, een eerlijk en goedmoedig man. Door zijn grote, maar wat naïeve vertrouwen in de mensheid belandde hij nogal eens in hachelijke situaties.
IMAGE
In het werk 'Confetti' worden de rumoerige activiteiten in de nieuwe sporthal in Wijchen vertaald naar een kleurrijk lichtspel op het stille plein voor de ingang. De vierkante lichtjes zijn als confetti uitgestrooid voor de ingang en doen denken aan uitvergrote pixels van een computer. Confetti is een reactief kunstwerk geworden. Op het plein voor de sporthal is een vertaling in licht, kleur en ritme te zien van de activiteiten die zich in de sportzalen op dat moment afspelen. Op diverse plaatsen in het gebouw zijn microfoons geplaatst die live geluiden oppikken, deze doorsturen naar een computer, die ze vertaald in lichtsignalen buiten het gebouw. De gekleurde spots op het plein zijn vierkante plexiglazen plaatjes die van onderaf worden aangelicht. Het beeld dat ontstaat toont enerzijds letterlijk de activiteit in het gebouw en anderzijds verbeeldt het de beweging; de continu veranderende positie van de sporters in de zalen is terug te zien in het verspringen van de lichtjes en wisselen van de kleuren. Zonder bedrijvigheid binnen is het lichtveld buiten vrijwel statisch. Michiel Kluiters onderzoekt binnen zijn werk de bijzondere relatie tussen tijd en ruimte. Tijd is ongrijpbaar en relatief: als je ergens op moet wachten kan dat langer duren dan normaal, terwijl het zo vervliegt wanneer je druk bezig bent. Ruimte is een meer statisch begrip, het is er altijd en overal. Zoals tijd verbonden is aan het heden, verleden en de toekomst, kan ruimte losstaan van de fysieke werkelijkheid, bijvoorbeeld in de virtuele werkelijkheid. Op verschillende manieren weet Kluiters deze relatie te verbinden in werken die spelen met de waarneming van de toeschouwer.In het werk 'Confetti' worden de rumoerige activiteiten in de nieuwe sporthal in Wijchen vertaald naar een kleurrijk lichtspel op het stille plein voor de ingang. De vierkante lichtjes zijn als confetti uitgestrooid voor de ingang en doen denken aan uitvergrote pixels van een computer. Confetti is een reactief kunstwerk geworden. Op het plein voor de sporthal is een vertaling in licht, kleur en ritme te zien van de activiteiten die zich in de sportzalen op dat moment afspelen. Op diverse plaatsen in het gebouw zijn microfoons geplaatst die live geluiden oppikken, deze doorsturen naar een computer, die ze vertaald in lichtsignalen buiten het gebouw. De gekleurde spots op het plein zijn vierkante plexiglazen plaatjes die van onderaf worden aangelicht. Het beeld dat ontstaat toont enerzijds letterlijk de activiteit in het gebouw en anderzijds verbeeldt het de beweging; de continu veranderende positie van de sporters in de zalen is terug te zien in het verspringen van de lichtjes en wisselen van de kleuren. Zonder bedrijvigheid binnen is het lichtveld buiten vrijwel statisch. Michiel Kluiters onderzoekt binnen zijn werk de bijzondere relatie tussen tijd en ruimte. Tijd is ongrijpbaar en relatief: als je ergens op moet wachten kan dat langer duren dan normaal, terwijl het zo vervliegt wanneer je druk bezig bent. Ruimte is een meer statisch begrip, het is er altijd en overal. Zoals tijd verbonden is aan het heden, verleden en de toekomst, kan ruimte losstaan van de fysieke werkelijkheid, bijvoorbeeld in de virtuele werkelijkheid. Op verschillende manieren weet Kluiters deze relatie te verbinden in werken die spelen met de waarneming van de toeschouwer.
IMAGE
Deze kunsttoepassing bestaat uit zeven onderdelen die in hun vorm lijken op verkeersborden. Het zijn palen met foto's die de zeven afslagen van de ringweg in Wijchen naar het buitengebied markeren. De foto's verbeelden drie thema's. Ten eerste 'de bron', die naar het centrum verwijst. Ten tweede 'de stroom', die naar het buitengebied leidt. En ten derde 'het sediment/kristal', dat aansluit bij de buitenwijken. De foto's tonen de verschillende gedaanten van materie: vluchtig als verwijzing naar 'de bron', vloeibaar als aanduiding van 'de stroom', en vast als beeld van 'het sediment/kristal'. Een poëtische en associatieve boodschap op een plek waar je het niet snel verwacht. Temidden van wegen, verkeersborden, stoplichten en verkeersdrukte. 'If you can't beat them, join them!', luidt het motto dat kunstenaar Paul de Kort zijn werk in Wijchen meegaf. Deze kunstopdracht kwam mede tot stand door de Provincie Gelderland.Deze kunsttoepassing bestaat uit zeven onderdelen die in hun vorm lijken op verkeersborden. Het zijn palen met foto's die de zeven afslagen van de ringweg in Wijchen naar het buitengebied markeren. De foto's verbeelden drie thema's. Ten eerste 'de bron', die naar het centrum verwijst. Ten tweede 'de stroom', die naar het buitengebied leidt. En ten derde 'het sediment/kristal', dat aansluit bij de buitenwijken. De foto's tonen de verschillende gedaanten van materie: vluchtig als verwijzing naar 'de bron', vloeibaar als aanduiding van 'de stroom', en vast als beeld van 'het sediment/kristal'. Een poëtische en associatieve boodschap op een plek waar je het niet snel verwacht. Temidden van wegen, verkeersborden, stoplichten en verkeersdrukte. 'If you can't beat them, join them!', luidt het motto dat kunstenaar Paul de Kort zijn werk in Wijchen meegaf. Deze kunstopdracht kwam mede tot stand door de Provincie Gelderland.
IMAGE
In de witgepleisterde voorgevel van een vrijstaand huis aan het Delhorstpad, een zijpad van de Generaal Foulkesweg, bevindt zich op de eerste etage een gevelsteen. De afbeelding laat een spittende boer zien met daaronder in cursieve letters de inscriptie 'De Delhorst'. De voorgevel en andere delen van dit huis zijn in 1917 verbouwd. Waarschijnlijk is toen deze gevelsteen aangebracht.In de witgepleisterde voorgevel van een vrijstaand huis aan het Delhorstpad, een zijpad van de Generaal Foulkesweg, bevindt zich op de eerste etage een gevelsteen. De afbeelding laat een spittende boer zien met daaronder in cursieve letters de inscriptie 'De Delhorst'. De voorgevel en andere delen van dit huis zijn in 1917 verbouwd. Waarschijnlijk is toen deze gevelsteen aangebracht.
IMAGE
In de bestrating is het wapen van Gelre aangebracht met de tekst: 'Dit handwerk hoort toe aan het geslacht van Gelre dat de grond waarop Wageningen werd gesticht in eigendom had. 1973 Hist.Ver. Oud-Wageningen 1998'. In 1998 schonk deze vereniging de granieten stenen met inscriptie aan de gemeente Wageningen.In de bestrating is het wapen van Gelre aangebracht met de tekst: 'Dit handwerk hoort toe aan het geslacht van Gelre dat de grond waarop Wageningen werd gesticht in eigendom had. 1973 Hist.Ver. Oud-Wageningen 1998'. In 1998 schonk deze vereniging de granieten stenen met inscriptie aan de gemeente Wageningen.
IMAGE
Dit werk is een ontwerp van de gemeente Heerewaarden en kwam tot stand in samenwerking met de provincie Gelderland.Dit werk is een ontwerp van de gemeente Heerewaarden en kwam tot stand in samenwerking met de provincie Gelderland.
IMAGE
Dit werk is gemaakt naar een ontwerp van de gemeente Doesburg, in samenwerking met de provincie Gelderland.Dit werk is gemaakt naar een ontwerp van de gemeente Doesburg, in samenwerking met de provincie Gelderland.
IMAGE
Dans is een belangrijk thema in het werk van Maïté Duval. In 'La Danse' vormen de strakke kuiten, bovenbenen en billen met elkaar een spanningsboog. Het beeld is krachtig en helder van vorm, geen anekdotische element, geen specifieke beweging maar de essentie van de dans: concentratie en schoonheid.Dans is een belangrijk thema in het werk van Maïté Duval. In 'La Danse' vormen de strakke kuiten, bovenbenen en billen met elkaar een spanningsboog. Het beeld is krachtig en helder van vorm, geen anekdotische element, geen specifieke beweging maar de essentie van de dans: concentratie en schoonheid.
IMAGE
Het kunstwerk is tot stand gekomen in samenwerking met de gemeente Berkelland en de provincie Gelderland.Het kunstwerk is tot stand gekomen in samenwerking met de gemeente Berkelland en de provincie Gelderland.
IMAGE
Voorgesteld is de ontvoering van Europa, een motief afkomstig uit de Griekse mythologie. Oppergod Zeus werd verliefd op Europa, de wondermooie dochter van de Phoenicische koning Agenor. Om bij haar in de buurt te kunnen komen, nam hij de gedaante aan van een prachtige stier. Vervolgens ging hij naar de plek waar Europa en haar vriendinnen speelden. Heel gedwee vleide hij zich aan haar voeten. Europa was verrukt. Ze aaide de stier, hing bloemen aan zijn horens en durfde zelfs op zijn rug te gaan zitten. Op dat moment rees de machtige stier op en voerde haar met zich mee naar Kreta. Daar nam hij zijn eigen gedaante weer aan en verwekte drie zonen bij Europa.'Voortaan zult ge onsterfelijk zijn, Europa, want het werelddeel, dat u heeft opgenomen, zal voor alle tijden uw naam dragen.' Zo eindigt het verhaal dat de inspiratiebron vormde voor dit bronzen beeld. Opdrachtgever was de Nederlandsche Bank en de aanleiding vormde de invoering van de Euro, een belangrijk onderdeel voor de handel en samenwerking tussen de verschillende landen van Europa.Voorgesteld is de ontvoering van Europa, een motief afkomstig uit de Griekse mythologie. Oppergod Zeus werd verliefd op Europa, de wondermooie dochter van de Phoenicische koning Agenor. Om bij haar in de buurt te kunnen komen, nam hij de gedaante aan van een prachtige stier. Vervolgens ging hij naar de plek waar Europa en haar vriendinnen speelden. Heel gedwee vleide hij zich aan haar voeten. Europa was verrukt. Ze aaide de stier, hing bloemen aan zijn horens en durfde zelfs op zijn rug te gaan zitten. Op dat moment rees de machtige stier op en voerde haar met zich mee naar Kreta. Daar nam hij zijn eigen gedaante weer aan en verwekte drie zonen bij Europa.'Voortaan zult ge onsterfelijk zijn, Europa, want het werelddeel, dat u heeft opgenomen, zal voor alle tijden uw naam dragen.' Zo eindigt het verhaal dat de inspiratiebron vormde voor dit bronzen beeld. Opdrachtgever was de Nederlandsche Bank en de aanleiding vormde de invoering van de Euro, een belangrijk onderdeel voor de handel en samenwerking tussen de verschillende landen van Europa.
IMAGE
De magische werking van Orpheus dicht- en zangkunst is vele malen beschreven. Met zijn liederen en lier temde hij de wilde natuur, planten en dieren en zelfs de weerbarstige mens. Orpheus werd hierdoor het toonbeeld van (voordracht)kunst en beschaving. Het is dan ook toepasselijk dat zijn naam en beeltenis zijn verbonden aan de Apeldoornse schouwburg. Het beeld van Orpheus, van de Russische constructivistische kunstenaar Ossip Zadkine, werd aangekocht in 1965 nadat eerder zijn beeld van de Drie Gratiën aan de Sprengenweg werd geplaatst. Het fonds 'Fraaier Apeldoorn' kocht de Orpheus na een tentoonstelling van de kunstenaar in het Arnhems Gemeentemuseum. Tot dan toe genoot Zadkine in Nederland vooral de bekendheid met zijn bevrijdingmonument in RotterdamDe magische werking van Orpheus dicht- en zangkunst is vele malen beschreven. Met zijn liederen en lier temde hij de wilde natuur, planten en dieren en zelfs de weerbarstige mens. Orpheus werd hierdoor het toonbeeld van (voordracht)kunst en beschaving. Het is dan ook toepasselijk dat zijn naam en beeltenis zijn verbonden aan de Apeldoornse schouwburg. Het beeld van Orpheus, van de Russische constructivistische kunstenaar Ossip Zadkine, werd aangekocht in 1965 nadat eerder zijn beeld van de Drie Gratiën aan de Sprengenweg werd geplaatst. Het fonds 'Fraaier Apeldoorn' kocht de Orpheus na een tentoonstelling van de kunstenaar in het Arnhems Gemeentemuseum. Tot dan toe genoot Zadkine in Nederland vooral de bekendheid met zijn bevrijdingmonument in Rotterdam
IMAGE
Hij is niet meer weg te denken, de enorme muurschildering die Joris Geurts maakte op de zijkant van de Loolaan-flat, schuin tegenover het Van Reekummuseum. Alles wat er in de buurt staat wordt erdoor in een ander daglicht geplaatst; dit stukje straat wordt door Geurts' schildering bijeengehouden. De schildering lijkt nog het meest op een gigantische houtsnede, opgebouwd uit verschillende lagen, met hier en daar sporen van de houtstructuur. Aan de bovenkant van het overwegend gele vlak tekenen zich delen van concentrische cirkels af, die je in je hoofd automatisch aanvult tot hele cirkels. Het zouden de stralen van de zon kunnen zijn, die opkomt of ondergaat. Gezien het for­maat in relatie tot de huizen eromheen staat hij in ieder geval niet hoog aan de hemel. Blauwe vegen tekenen zich hier en daar af onder het gele vlak dat op onverwachte plaatsen doorsneden wordt door lichte banen, alsof straaljagers er hun sporen hebben achtergelaten. Een speelse com­positie die de bebouwing prachtig verbindt met de omliggende ruimte is het resultaat.Hij is niet meer weg te denken, de enorme muurschildering die Joris Geurts maakte op de zijkant van de Loolaan-flat, schuin tegenover het Van Reekummuseum. Alles wat er in de buurt staat wordt erdoor in een ander daglicht geplaatst; dit stukje straat wordt door Geurts' schildering bijeengehouden. De schildering lijkt nog het meest op een gigantische houtsnede, opgebouwd uit verschillende lagen, met hier en daar sporen van de houtstructuur. Aan de bovenkant van het overwegend gele vlak tekenen zich delen van concentrische cirkels af, die je in je hoofd automatisch aanvult tot hele cirkels. Het zouden de stralen van de zon kunnen zijn, die opkomt of ondergaat. Gezien het for­maat in relatie tot de huizen eromheen staat hij in ieder geval niet hoog aan de hemel. Blauwe vegen tekenen zich hier en daar af onder het gele vlak dat op onverwachte plaatsen doorsneden wordt door lichte banen, alsof straaljagers er hun sporen hebben achtergelaten. Een speelse com­positie die de bebouwing prachtig verbindt met de omliggende ruimte is het resultaat.
IMAGE
Statig en bedachtzaam staren ze voor zich uit, de 'Drie filosofen' bij het Psychiatrisch Centrum, alsof ze zich met tegenzin tonen aan de buiten­wereld. Ze staan er, hun bustes op een sokkel, maar tegelijkertijd lijken ze afwezig, met hun gedachten elders, in een andere wereld. Vanuit hun hoofden lopen reusachtige netwerken de hoogte in. En hoe identiek die hoofden van de buitenkant ook lijken te zijn, dat wat er bovenuit stijgt gaat zijn eigen weg. De ene structuur is grillig, de andere juist helder, maar geen van alle zijn ze rechtlijnig. Ze zijn transparant maar stevig en reiken naar de hemel. De structuren symboliseren de onzichtbare wereld van de gedachten. En hoezeer de filosofen ook lijken op evenwichtskunstenaars die een torenhoge last in balans moeten houden, toch worden de structuren moeiteloos gedragen. Hersenspinsels als vanzelfsprekende bagage.Statig en bedachtzaam staren ze voor zich uit, de 'Drie filosofen' bij het Psychiatrisch Centrum, alsof ze zich met tegenzin tonen aan de buiten­wereld. Ze staan er, hun bustes op een sokkel, maar tegelijkertijd lijken ze afwezig, met hun gedachten elders, in een andere wereld. Vanuit hun hoofden lopen reusachtige netwerken de hoogte in. En hoe identiek die hoofden van de buitenkant ook lijken te zijn, dat wat er bovenuit stijgt gaat zijn eigen weg. De ene structuur is grillig, de andere juist helder, maar geen van alle zijn ze rechtlijnig. Ze zijn transparant maar stevig en reiken naar de hemel. De structuren symboliseren de onzichtbare wereld van de gedachten. En hoezeer de filosofen ook lijken op evenwichtskunstenaars die een torenhoge last in balans moeten houden, toch worden de structuren moeiteloos gedragen. Hersenspinsels als vanzelfsprekende bagage.
IMAGE
'Nooit heb ik wat ons werd ontnomen zo bitter liefgehad' staat te lezen op het oorlogsmonument dat Ralph Prins ontwierp voor het Apeldoornsche Bosch. Het is een citaat uit het gedicht 'Het Carillon' van Ida Gerhardt. De pijn, het verlies en het verlangen naar de 1500 joodse patiënten en personeelsleden van de psychiatrische inrichting 'Het Apeldoornsche Bosch' die in 1943 werden deporteerd, kon niet treffender worden verwoord. De uit 1909 daterende instelling voor zwakzinnige en 'moeilijk opvoedbare' joodse kinderen werd in de oorlog ook gebruikt voor joodse zieken uit rijksinrichtingen. Ook patiënten uit kamp Westerbork werden er verpleegd. Nadat joodse arbeidskrachten er te werk werden gesteld gaf het sommigen de hoop dat de bezetter het verpleeghuis liet bestaan, maar die hoop bleek in januari 1943 een illusie. Monument 'Het Apeldoornsche Bosch' is een gebogen gedenkmuur, bedekt met een mozaïek. Op de voorzijde van de muur zijn een davidster en het 'Zwarte Kruis' afgebeeld. In de cirkel hieromheen is in de rand een tekst aangebracht. Op de achterzijde van de muur zijn vlammen afgebeeld. Met het monument wilde ontwerper Ralph Prins in eerste instantie niet naar het verschrikkelijke lot van de bewoners van het Apeldoornse Bosch verwijzen (verbeeld met de vlammen aan de achterzijde van het monument), maar naar de liefdevolle band tussen patiënten en verplegend personeel. Het 'Zwarte Kruis' is het embleem dat verplegers in de psychiatrie dragen. Op 27 mei 2009, op de dag van de gehandicaptenzorg, is het monument uitgebreid met een historische wandeltocht door de nieuw te bouwen woonwijk Groot Zonnehoeve. De wandeltocht voert langs twaalf gedenktekens die verwijzen naar sporen van het Apeldoornsche Bosch. De tekens vertellen in woord en beeld het verhaal van 100 jaar zorg in dit gedeelte van Apeldoorn. De plaatsing van de markeringen is een initiatief van ?s Heeren Loo Apeldoorn (de opvolger van Het Apeldoornsche Bosch) en het Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Tevens is er ook een semi-permanente tentoonstelling over Het Apeldoornsche Bosch geopend.'Nooit heb ik wat ons werd ontnomen zo bitter liefgehad' staat te lezen op het oorlogsmonument dat Ralph Prins ontwierp voor het Apeldoornsche Bosch. Het is een citaat uit het gedicht 'Het Carillon' van Ida Gerhardt. De pijn, het verlies en het verlangen naar de 1500 joodse patiënten en personeelsleden van de psychiatrische inrichting 'Het Apeldoornsche Bosch' die in 1943 werden deporteerd, kon niet treffender worden verwoord. De uit 1909 daterende instelling voor zwakzinnige en 'moeilijk opvoedbare' joodse kinderen werd in de oorlog ook gebruikt voor joodse zieken uit rijksinrichtingen. Ook patiënten uit kamp Westerbork werden er verpleegd. Nadat joodse arbeidskrachten er te werk werden gesteld gaf het sommigen de hoop dat de bezetter het verpleeghuis liet bestaan, maar die hoop bleek in januari 1943 een illusie. Monument 'Het Apeldoornsche Bosch' is een gebogen gedenkmuur, bedekt met een mozaïek. Op de voorzijde van de muur zijn een davidster en het 'Zwarte Kruis' afgebeeld. In de cirkel hieromheen is in de rand een tekst aangebracht. Op de achterzijde van de muur zijn vlammen afgebeeld. Met het monument wilde ontwerper Ralph Prins in eerste instantie niet naar het verschrikkelijke lot van de bewoners van het Apeldoornse Bosch verwijzen (verbeeld met de vlammen aan de achterzijde van het monument), maar naar de liefdevolle band tussen patiënten en verplegend personeel. Het 'Zwarte Kruis' is het embleem dat verplegers in de psychiatrie dragen. Op 27 mei 2009, op de dag van de gehandicaptenzorg, is het monument uitgebreid met een historische wandeltocht door de nieuw te bouwen woonwijk Groot Zonnehoeve. De wandeltocht voert langs twaalf gedenktekens die verwijzen naar sporen van het Apeldoornsche Bosch. De tekens vertellen in woord en beeld het verhaal van 100 jaar zorg in dit gedeelte van Apeldoorn. De plaatsing van de markeringen is een initiatief van ?s Heeren Loo Apeldoorn (de opvolger van Het Apeldoornsche Bosch) en het Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Tevens is er ook een semi-permanente tentoonstelling over Het Apeldoornsche Bosch geopend.
IMAGE
Wie Apeldoorn via het noord-westen verlaat wordt uitgezwaaid door een reusachtige figuur. Wuivend, met in elke hand een hoed, staat hij aan het verkeersknooppunt de Naald, alsof hij door het achterliggende laantje is komen aanlopen. Hij heeft met zijn uitgestrekte armen en zijn rijzige gestalte een uitbundig karakter, maar van dichtbij wekt hij een sobere, bijna melancholische indruk. Henk Visch maakte dit bronzen beeld in opdracht van Stichting Bevrijding '45. Het wuivende gebaar herinnert aan de begroeting van de Canadese bevrijders maar ook aan het afscheid van de gevallenen, vreugde en verdriet tegelijkertijd. In Canada wordt een identiek exemplaar van dit beeld geplaatst - beide figuren groeten elkaar over de oceaan heen. Het staat voor Canada - waarnaar het esdoornblad in het tegelplateau verwijst - en Nederland, voor een nooit meer te vergeten verleden maar ook voor een nieuwe, hoopvolle toekomst. Ondanks zijn grootte is het een intiem beeld. De ruwe, steenachtig gepatineerde huid in combinatie met de ingelegde sprekende ogen geven het beeld een naïef karakter. De tekst op de bronzen plaquette luidt: 'CANADA BRACHT IN NEDERLAND VRIJHEID EN EEN NIEUW LEVEN AAN HET EINDE VAN DE TWEEDE WERELDOORLOG. TUSSEN OKTOBER 1944 EN MEI 1945 VEROVERDE DE CANADESE KRIJGSMACHT, NA HEVIGE GEVECHTEN EN EEN ENORM VERLIES AAN MANSCHAPPEN, DE SCHELDEMONDING EN DE ANTWERPSE HAVEN, DE WEG VRIJMAKEND VOOR BEVOORRADING VAN DE GEALLIEERDEN, VERJOEG DE VIJAND UIT EEN GROOT DEEL VAN HET LAND EN VERSTREKTE VOEDSEL AAN HET DOOR DE NAZI-BEZETTER UITGEHONGERDE NEDERLANDSE VOLK. OP 5 MEI 1945 GAVEN DE DUITSERS ZICH IN WAGENINGEN OVER AAN DE CANADESE LUITENANT-GENERAAL CHARLES FOULKES EN AAN Z.K.H. PRINS BERNHARD DER NEDERLANDEN, BEVELHEBBER VAN DE NEDERLANDSE STRIJDKRACHTEN. DE VRIENDSCHAPSBANDEN DIE TOEN GESMEED WERDEN TUSSEN CANADA EN NEDERLAND HOUDEN TOT OP DE DAG VAN VANDAAG STAND.'Wie Apeldoorn via het noord-westen verlaat wordt uitgezwaaid door een reusachtige figuur. Wuivend, met in elke hand een hoed, staat hij aan het verkeersknooppunt de Naald, alsof hij door het achterliggende laantje is komen aanlopen. Hij heeft met zijn uitgestrekte armen en zijn rijzige gestalte een uitbundig karakter, maar van dichtbij wekt hij een sobere, bijna melancholische indruk. Henk Visch maakte dit bronzen beeld in opdracht van Stichting Bevrijding '45. Het wuivende gebaar herinnert aan de begroeting van de Canadese bevrijders maar ook aan het afscheid van de gevallenen, vreugde en verdriet tegelijkertijd. In Canada wordt een identiek exemplaar van dit beeld geplaatst - beide figuren groeten elkaar over de oceaan heen. Het staat voor Canada - waarnaar het esdoornblad in het tegelplateau verwijst - en Nederland, voor een nooit meer te vergeten verleden maar ook voor een nieuwe, hoopvolle toekomst. Ondanks zijn grootte is het een intiem beeld. De ruwe, steenachtig gepatineerde huid in combinatie met de ingelegde sprekende ogen geven het beeld een naïef karakter. De tekst op de bronzen plaquette luidt: 'CANADA BRACHT IN NEDERLAND VRIJHEID EN EEN NIEUW LEVEN AAN HET EINDE VAN DE TWEEDE WERELDOORLOG. TUSSEN OKTOBER 1944 EN MEI 1945 VEROVERDE DE CANADESE KRIJGSMACHT, NA HEVIGE GEVECHTEN EN EEN ENORM VERLIES AAN MANSCHAPPEN, DE SCHELDEMONDING EN DE ANTWERPSE HAVEN, DE WEG VRIJMAKEND VOOR BEVOORRADING VAN DE GEALLIEERDEN, VERJOEG DE VIJAND UIT EEN GROOT DEEL VAN HET LAND EN VERSTREKTE VOEDSEL AAN HET DOOR DE NAZI-BEZETTER UITGEHONGERDE NEDERLANDSE VOLK. OP 5 MEI 1945 GAVEN DE DUITSERS ZICH IN WAGENINGEN OVER AAN DE CANADESE LUITENANT-GENERAAL CHARLES FOULKES EN AAN Z.K.H. PRINS BERNHARD DER NEDERLANDEN, BEVELHEBBER VAN DE NEDERLANDSE STRIJDKRACHTEN. DE VRIENDSCHAPSBANDEN DIE TOEN GESMEED WERDEN TUSSEN CANADA EN NEDERLAND HOUDEN TOT OP DE DAG VAN VANDAAG STAND.'
IMAGE
Heel Apeldoorn liep er voor uit: de onthulling van de Naald, op negen maart 1901. Het was dan ook een cadeau van de inwoners van het dorp aan het bruidspaar koningin Wilhelmina en Prins Hendrik. En tegelijkertijd, zoals op het bronzen plaket op de Naald staat te lezen, een eerbetoon aan ZM koning Willem III en HM Koningin Emma: 'Als een dank­bare hulde aan de doorluchtige ouders van Hare Majesteit Koningin Wilhelmina'. Daarom ook staan hun portretten 'en profil' afgebeeld in twee medaillons. De Naald, een idee van de toenmalige burge­meester Nolthenius, is zeventien meter hoog. Hij doet denken aan de Egyptische obelisken, die in het Romeinse Rijk zo populair waren om belangrijke punten in de stad mee te markeren. Je zag ze tenslotte van veraf al staan. Dat geldt ook voor de Naald, al heeft die in de loop van de eeuw wel wat concurrentie gekregen. Maar die kan niet verhoeden dat na een eeuw, de Naald nog steeds een imposant en waardig gedenkteken is.Heel Apeldoorn liep er voor uit: de onthulling van de Naald, op negen maart 1901. Het was dan ook een cadeau van de inwoners van het dorp aan het bruidspaar koningin Wilhelmina en Prins Hendrik. En tegelijkertijd, zoals op het bronzen plaket op de Naald staat te lezen, een eerbetoon aan ZM koning Willem III en HM Koningin Emma: 'Als een dank­bare hulde aan de doorluchtige ouders van Hare Majesteit Koningin Wilhelmina'. Daarom ook staan hun portretten 'en profil' afgebeeld in twee medaillons. De Naald, een idee van de toenmalige burge­meester Nolthenius, is zeventien meter hoog. Hij doet denken aan de Egyptische obelisken, die in het Romeinse Rijk zo populair waren om belangrijke punten in de stad mee te markeren. Je zag ze tenslotte van veraf al staan. Dat geldt ook voor de Naald, al heeft die in de loop van de eeuw wel wat concurrentie gekregen. Maar die kan niet verhoeden dat na een eeuw, de Naald nog steeds een imposant en waardig gedenkteken is.
IMAGE
Op een komvormig terrein onder het talud van de drukke weg over de brug bij Lochem, ligt het werk 'Energy'. Een smal kanaal omzoomd door lage graswallen loopt in een trapeziumvormige spiraal naar een centrum. In het water drijft een grote, zilverkleurige bal. Het labyrint met daarin de bal, die een doorsnede heeft van maar liefst vier meter en zich langzaam door het water heen beweegt, staat symbool voor een proces van verandering in algemene zin. Het is een ingreep in het landschap die doet denken aan de strakke geometrie en de spirituele uitstraling van Chinese tuinen.Op een komvormig terrein onder het talud van de drukke weg over de brug bij Lochem, ligt het werk 'Energy'. Een smal kanaal omzoomd door lage graswallen loopt in een trapeziumvormige spiraal naar een centrum. In het water drijft een grote, zilverkleurige bal. Het labyrint met daarin de bal, die een doorsnede heeft van maar liefst vier meter en zich langzaam door het water heen beweegt, staat symbool voor een proces van verandering in algemene zin. Het is een ingreep in het landschap die doet denken aan de strakke geometrie en de spirituele uitstraling van Chinese tuinen.
IMAGE
Dit kunstwerk bestaat uit marmeren dobbelstenen. De stenen bevatten woorden die heden, verleden en toekomst van Wijchen verbeelden. Al dobbelend zijn er met zes stenen net zoveel versregels te maken als er inwoners in Wijchen zijn. Het werk is een ontwerp van beeldend kunstenaar Marcel Smink in samenwerking met de schrijver Hanz Mirck. Het beeld is op drie verschillende locaties in het centrum te zien: Burchtstraat, Sterreboschweg en Spoorstraat. Een gezamenlijk initiatief van de gemeente Wijchen en bewoners en ondernemers van het centrum van Wijchen.Dit kunstwerk bestaat uit marmeren dobbelstenen. De stenen bevatten woorden die heden, verleden en toekomst van Wijchen verbeelden. Al dobbelend zijn er met zes stenen net zoveel versregels te maken als er inwoners in Wijchen zijn. Het werk is een ontwerp van beeldend kunstenaar Marcel Smink in samenwerking met de schrijver Hanz Mirck. Het beeld is op drie verschillende locaties in het centrum te zien: Burchtstraat, Sterreboschweg en Spoorstraat. Een gezamenlijk initiatief van de gemeente Wijchen en bewoners en ondernemers van het centrum van Wijchen.
IMAGE
Dit kunstwerk bestaat uit marmeren dobbelstenen. De stenen bevatten woorden die heden, verleden en toekomst van Wijchen verbeelden. Al dobbelend zijn er met zes stenen net zoveel versregels te maken als er inwoners in Wijchen zijn. Het werk is een ontwerp van beeldend kunstenaar Marcel Smink in samenwerking met de schrijver Hanz Mirck. Het beeld is op drie verschillende locaties in het centrum te zien: Burchtstraat, Sterreboschweg en Spoorstraat. Een gezamenlijk initiatief van de gemeente Wijchen en bewoners en ondernemers van het centrum van Wijchen.Dit kunstwerk bestaat uit marmeren dobbelstenen. De stenen bevatten woorden die heden, verleden en toekomst van Wijchen verbeelden. Al dobbelend zijn er met zes stenen net zoveel versregels te maken als er inwoners in Wijchen zijn. Het werk is een ontwerp van beeldend kunstenaar Marcel Smink in samenwerking met de schrijver Hanz Mirck. Het beeld is op drie verschillende locaties in het centrum te zien: Burchtstraat, Sterreboschweg en Spoorstraat. Een gezamenlijk initiatief van de gemeente Wijchen en bewoners en ondernemers van het centrum van Wijchen.
IMAGE
Tussen de bomen aan de Laan van Zevenhuizen staat een opvallend exemplaar. Een bronzen stam met een grillige kruin van kronkelende takken. Maar het meest in het oog springend zijn de talloze glanzende ballen, groot en klein die van de kruin een kroon maken, bezet met parels. Met deze Parelboom, zoals dit werk van Louise Schouwenberg heet, verwijst de kunstenaar direct naar de Parelvissersstraat, die in het verlengde van de boom ligt, en naar de achtergelegen flat De Parel. Maar er is meer dan alleen de opera van George Bizet. De straten van de naastgelegen wijk, waar de takken naartoe nijgen, dragen namen van filosofen. Een boom staat in de filosofie vaak symbool voor het streven naar waarheid, wijsheid en harmonie. De boom verbindt hemel en aarde, harmonie en idee. Een parel staat voor zuiverheid en volmaakte schoonheid. Haar parelmoeren glans, die overdag schittert in het zonlicht, spreekt tot de verbeelding van de diverse culturen die in de wijk naast elkaar bestaan. Zo is 'De parelboom', om met de woorden van de kunstenaar te spreken, 'een ode aan de wijk'.Tussen de bomen aan de Laan van Zevenhuizen staat een opvallend exemplaar. Een bronzen stam met een grillige kruin van kronkelende takken. Maar het meest in het oog springend zijn de talloze glanzende ballen, groot en klein die van de kruin een kroon maken, bezet met parels. Met deze Parelboom, zoals dit werk van Louise Schouwenberg heet, verwijst de kunstenaar direct naar de Parelvissersstraat, die in het verlengde van de boom ligt, en naar de achtergelegen flat De Parel. Maar er is meer dan alleen de opera van George Bizet. De straten van de naastgelegen wijk, waar de takken naartoe nijgen, dragen namen van filosofen. Een boom staat in de filosofie vaak symbool voor het streven naar waarheid, wijsheid en harmonie. De boom verbindt hemel en aarde, harmonie en idee. Een parel staat voor zuiverheid en volmaakte schoonheid. Haar parelmoeren glans, die overdag schittert in het zonlicht, spreekt tot de verbeelding van de diverse culturen die in de wijk naast elkaar bestaan. Zo is 'De parelboom', om met de woorden van de kunstenaar te spreken, 'een ode aan de wijk'.
IMAGE
Dit kunstwerk bestaat uit marmeren dobbelstenen. De stenen bevatten woorden die heden, verleden en toekomst van Wijchen verbeelden. Al dobbelend zijn er met zes stenen net zoveel versregels te maken als er inwoners in Wijchen zijn. Het werk is een ontwerp van beeldend kunstenaar Marcel Smink in samenwerking met de schrijver Hanz Mirck. Het beeld is op drie verschillende locaties in het centrum te zien: Burchtstraat, Sterreboschweg en Spoorstraat. Een gezamenlijk initiatief van de gemeente Wijchen en bewoners en ondernemers van het centrum van Wijchen.Dit kunstwerk bestaat uit marmeren dobbelstenen. De stenen bevatten woorden die heden, verleden en toekomst van Wijchen verbeelden. Al dobbelend zijn er met zes stenen net zoveel versregels te maken als er inwoners in Wijchen zijn. Het werk is een ontwerp van beeldend kunstenaar Marcel Smink in samenwerking met de schrijver Hanz Mirck. Het beeld is op drie verschillende locaties in het centrum te zien: Burchtstraat, Sterreboschweg en Spoorstraat. Een gezamenlijk initiatief van de gemeente Wijchen en bewoners en ondernemers van het centrum van Wijchen.
IMAGE
In 1960 verklaarde Marinus Boezem een stukje polder tot kunst. Hij bracht bezoekers naar de dijk met zicht op de polder. De symmetrische lijnen van het landschap leken op die van een plattegrond. De fascinatie voor de plattegrond is bij het werk dat Boezem realiseerde voor de Kroondomeinen nog steeds aanwezig. Maar hier is de plattegrond een bestaande, de Notre Dame (1211-1290) in Reims, een gotische kathedraal die door haar harmonieuze bouw werd gezien als de spiegel van de natuur. De kathedraal is niet alleen een toonbeeld van de westerse maatschappij, haar gotische bouw is een schoolvoorbeeld van een streven naar vergeestelijking dat Boezem als conceptueel kunstenaar aanspreekt. Achtendertig bronzen boomstronken markeren de plattegrond van de kerk. Het zijn statische beelden die de veranderlijke gestalte van bomen en planten in de omgeving alleen maar benadrukt. Hierdoor zijn kunst en natuur - net als in een gotische kathedraal - voor altijd met elkaar verbonden. Koningin Beatrix schonk het kunstwerk ter gelegenheid van haar zestigste verjaardag aan het Kroondomein.In 1960 verklaarde Marinus Boezem een stukje polder tot kunst. Hij bracht bezoekers naar de dijk met zicht op de polder. De symmetrische lijnen van het landschap leken op die van een plattegrond. De fascinatie voor de plattegrond is bij het werk dat Boezem realiseerde voor de Kroondomeinen nog steeds aanwezig. Maar hier is de plattegrond een bestaande, de Notre Dame (1211-1290) in Reims, een gotische kathedraal die door haar harmonieuze bouw werd gezien als de spiegel van de natuur. De kathedraal is niet alleen een toonbeeld van de westerse maatschappij, haar gotische bouw is een schoolvoorbeeld van een streven naar vergeestelijking dat Boezem als conceptueel kunstenaar aanspreekt. Achtendertig bronzen boomstronken markeren de plattegrond van de kerk. Het zijn statische beelden die de veranderlijke gestalte van bomen en planten in de omgeving alleen maar benadrukt. Hierdoor zijn kunst en natuur - net als in een gotische kathedraal - voor altijd met elkaar verbonden. Koningin Beatrix schonk het kunstwerk ter gelegenheid van haar zestigste verjaardag aan het Kroondomein.
IMAGE
Follies, kleine bouwwerkjes zonder functie, als architecturaal grapje of als een miniatuur staaltje vakmanschap, hadden in de 16e eeuw vaak een plaats in de Engelse landschapstuin. Op de Brink in de Beemte staan acht kleine bakstenen bouwsels die een beetje aan zulke follies doen denken. Een geveltje met boogjes en een muurtje met rafelige randen die onmiddellijk herinneren aan een ruïne. Wie het veldje vluchtig bekijkt zou nog even kunnen denken dat het een grote ruïne is, van een miniatuurkasteel misschien. Maar niets is minder waar. Ferry Staverman ontwierp de bouwsels stuk voor stuk in 1999, speciaal voor de Zilveren Troffelwedstrijd die dat jaar werd gehouden. Vandaar de aandacht voor het metselwerk, de diverse metselverbanden en de verschillende kleuren stenen die erin zijn verwerkt. Samen vormen ze niet alleen een spannend en vreemd ensemble, ze doen ook dienst als speelobjecten voor de kinderen uit de buurt. Vakmanschap en spel in een kunstwerk verenigd.Follies, kleine bouwwerkjes zonder functie, als architecturaal grapje of als een miniatuur staaltje vakmanschap, hadden in de 16e eeuw vaak een plaats in de Engelse landschapstuin. Op de Brink in de Beemte staan acht kleine bakstenen bouwsels die een beetje aan zulke follies doen denken. Een geveltje met boogjes en een muurtje met rafelige randen die onmiddellijk herinneren aan een ruïne. Wie het veldje vluchtig bekijkt zou nog even kunnen denken dat het een grote ruïne is, van een miniatuurkasteel misschien. Maar niets is minder waar. Ferry Staverman ontwierp de bouwsels stuk voor stuk in 1999, speciaal voor de Zilveren Troffelwedstrijd die dat jaar werd gehouden. Vandaar de aandacht voor het metselwerk, de diverse metselverbanden en de verschillende kleuren stenen die erin zijn verwerkt. Samen vormen ze niet alleen een spannend en vreemd ensemble, ze doen ook dienst als speelobjecten voor de kinderen uit de buurt. Vakmanschap en spel in een kunstwerk verenigd.
IMAGE
'Wijkelfjes' is een project met kinderen uit de wijk St.Marten. Samen met hen heeft de kunstenaar gedichten, zogenaamde elfjes, geschreven over hun wijk. Het handschrift van de kinderen is vervolgens vergroot weergegeven op muurtjes van een speelterrein, doorgangen en poortjes in de wijk. Naast de vergroting van het handschrift zijn ook de complete gedichten van de kinderen te lezen. Het werk is in opdracht van Woningstichting Portaal gemaakt.'Wijkelfjes' is een project met kinderen uit de wijk St.Marten. Samen met hen heeft de kunstenaar gedichten, zogenaamde elfjes, geschreven over hun wijk. Het handschrift van de kinderen is vervolgens vergroot weergegeven op muurtjes van een speelterrein, doorgangen en poortjes in de wijk. Naast de vergroting van het handschrift zijn ook de complete gedichten van de kinderen te lezen. Het werk is in opdracht van Woningstichting Portaal gemaakt.
IMAGE
'De vendelier' bevindt zich heel toepasselijk aan De Handboog in de wijk Lommerweide, de plek waar eertijds de schutterij ontstond. De vendelier draagt het vaandel en het doek plooit zich door het zwaaien en de wind. Het beeld is een geschenk van Schutterij Onderling Genoegen aan de gemeente bij gelegenheid van het 100-jarig bestaan van deze vereniging.'De vendelier' bevindt zich heel toepasselijk aan De Handboog in de wijk Lommerweide, de plek waar eertijds de schutterij ontstond. De vendelier draagt het vaandel en het doek plooit zich door het zwaaien en de wind. Het beeld is een geschenk van Schutterij Onderling Genoegen aan de gemeente bij gelegenheid van het 100-jarig bestaan van deze vereniging.
IMAGE
Dit abstracte (uit ruimtelijke driehoeken opgebouwde) kunstwerk was het tweede kunstwerk in de openbare ruimte van Duiven. Het kreeg een plaats voor het nieuwe gemeentehuis. Als symbool van gemeente Duiven als groeikern. Het was een geschenk van een bouwondernemer aan de gemeente.Dit abstracte (uit ruimtelijke driehoeken opgebouwde) kunstwerk was het tweede kunstwerk in de openbare ruimte van Duiven. Het kreeg een plaats voor het nieuwe gemeentehuis. Als symbool van gemeente Duiven als groeikern. Het was een geschenk van een bouwondernemer aan de gemeente.
IMAGE
Deze zwerfkeien met inscriptie bevinden zich nabij de 'witte brug' in Park Sonsbeek.Deze zwerfkeien met inscriptie bevinden zich nabij de 'witte brug' in Park Sonsbeek.
IMAGE
Het monument bestaat uit een mannenfiguur met vrouw en kind. De tekst op het voetstuk luidt: 'OM TE DOEN GEDENKEN 1940-1945'. De groep is met het gelaat naar het zuiden gericht van waar de verdrukking, maar ook de bevrijding kwam. Kunstenares Bé Thoden van Velzen heeft het beeldhouwwerk als volgt omschreven: '... voorstellende man, vrouw en kind, als symbool van het gehele Nederlandse volk, verwachtingsvol uitziende naar de bevrijding, ongebogen en onverzwakt.'Het monument bestaat uit een mannenfiguur met vrouw en kind. De tekst op het voetstuk luidt: 'OM TE DOEN GEDENKEN 1940-1945'. De groep is met het gelaat naar het zuiden gericht van waar de verdrukking, maar ook de bevrijding kwam. Kunstenares Bé Thoden van Velzen heeft het beeldhouwwerk als volgt omschreven: '... voorstellende man, vrouw en kind, als symbool van het gehele Nederlandse volk, verwachtingsvol uitziende naar de bevrijding, ongebogen en onverzwakt.'
IMAGE
Deze dame met boodschappentas en in klederdracht, staat op een sokkel met de tekst: 'Stientje, woar goa je hinne.'Deze dame met boodschappentas en in klederdracht, staat op een sokkel met de tekst: 'Stientje, woar goa je hinne.'
IMAGE
Deze afbeelding van Herman Boerhave herdenkt diens tweehonderdste sterfdag. De vertaling van de Latijnse tekst luidt: 'Dit gedenkteken is geplaatst en toegewijd aan de eeuwige nagedachtenis van Herman Boerhaave Dankbaar herdenkend dat de uitmuntende man en vorst de geneeskunde in deze stad de hoogste onderscheiding in zijn faculteit behaalde op de dertiende juli van het jaar 1693.'Deze afbeelding van Herman Boerhave herdenkt diens tweehonderdste sterfdag. De vertaling van de Latijnse tekst luidt: 'Dit gedenkteken is geplaatst en toegewijd aan de eeuwige nagedachtenis van Herman Boerhaave Dankbaar herdenkend dat de uitmuntende man en vorst de geneeskunde in deze stad de hoogste onderscheiding in zijn faculteit behaalde op de dertiende juli van het jaar 1693.'
IMAGE
Dit bronzen kunstwerk werd in 2003 onthuld op de Stille Wei in Harderwijk vlakbij de stadsmuur, waar men uit kan kijken over het Wolderwijd. Het kunstwerk is op 24 september 2009 herplaatst naast de Vischpoort. De kunstenaar is vooral bekend geworden door zijn dierfiguren, onder andere in het beeldenpark van het Kröller-Müller Museum in Otterlo. In diverse plaatsen staat werk van Tom Claassen, onder andere in Utrecht, Nijmegen, IJburg en Almere.Dit bronzen kunstwerk werd in 2003 onthuld op de Stille Wei in Harderwijk vlakbij de stadsmuur, waar men uit kan kijken over het Wolderwijd. Het kunstwerk is op 24 september 2009 herplaatst naast de Vischpoort. De kunstenaar is vooral bekend geworden door zijn dierfiguren, onder andere in het beeldenpark van het Kröller-Müller Museum in Otterlo. In diverse plaatsen staat werk van Tom Claassen, onder andere in Utrecht, Nijmegen, IJburg en Almere.
IMAGE
'Sjofar' is een bronzen plaquette naar een schilderij van Jip Wijngaarden uit 2005, getiteld 'Sjofar'. 'Sjofar' is een oproep tot gedenken en bezinning. Het verbeeldt een 'profeet' die op een ramshoorn blaast. Daaronder staat een groep mensen met koffers bij een spoorlijn. Aan de linkerkant is een dorpje met huizen en kerk waarbij de ramen en deuren ontbreken. 'Waren we blind voor wat er gebeurde of wilden we het niet zien?', zo vraagt de kunstenaar zich af. De tekst op het monument luidt: 'GEDENK DE JOODSE INWONERS VAN WINTERSWIJK DIE WERDEN WEGGEVOERD NAAR DE CONCENTRATIEKAMPEN EN NIET MEER TERUGKWAMEN. JOM HA SHOA 2010.''Sjofar' is een bronzen plaquette naar een schilderij van Jip Wijngaarden uit 2005, getiteld 'Sjofar'. 'Sjofar' is een oproep tot gedenken en bezinning. Het verbeeldt een 'profeet' die op een ramshoorn blaast. Daaronder staat een groep mensen met koffers bij een spoorlijn. Aan de linkerkant is een dorpje met huizen en kerk waarbij de ramen en deuren ontbreken. 'Waren we blind voor wat er gebeurde of wilden we het niet zien?', zo vraagt de kunstenaar zich af. De tekst op het monument luidt: 'GEDENK DE JOODSE INWONERS VAN WINTERSWIJK DIE WERDEN WEGGEVOERD NAAR DE CONCENTRATIEKAMPEN EN NIET MEER TERUGKWAMEN. JOM HA SHOA 2010.'
IMAGE
Het groepje kinderen staat bij de Emmausbasisschool (voormalige kleuterschool 'De blokkendoos'). De groep bestaat uit grote en kleine kinderen, die de levendigheid van de naburige school benadrukken. Het werk kwam destijds tot stand met behulp van de percentageregeling, waarbij 1% van de bouwsom van nieuwe openbare gebouwen gereserveerd werd voor het realiseren van beeldende kunst.Het groepje kinderen staat bij de Emmausbasisschool (voormalige kleuterschool 'De blokkendoos'). De groep bestaat uit grote en kleine kinderen, die de levendigheid van de naburige school benadrukken. Het werk kwam destijds tot stand met behulp van de percentageregeling, waarbij 1% van de bouwsom van nieuwe openbare gebouwen gereserveerd werd voor het realiseren van beeldende kunst.
IMAGE
In 1878 opende boek- en kunsthandel Van Tusschenbroek in dit pand (Hoogstraat 30) zijn deuren. De architect was H.A.J. Popping. De puien aan de Hoogstraat en de Nieuwstraat zijn rijk versierd. Mogelijk zijn de vrouwenkoppen uit een modellenboek overgenomen. Het zou ook kunnen dat de architect ze heeft getekend, maar dat is niet bekend.In 1878 opende boek- en kunsthandel Van Tusschenbroek in dit pand (Hoogstraat 30) zijn deuren. De architect was H.A.J. Popping. De puien aan de Hoogstraat en de Nieuwstraat zijn rijk versierd. Mogelijk zijn de vrouwenkoppen uit een modellenboek overgenomen. Het zou ook kunnen dat de architect ze heeft getekend, maar dat is niet bekend.
IMAGE
Mechteld ten Ham is de naam van een van de laatst verbrande heksen in Nederland. Op 25 juli 1605 werd zij, na de waterproef in de Azewijnse Laak te hebben ondergaan, veroordeeld tot de brandstapel wegens hekserij. Tijdens de waterproef bleef zij drijven hetgeen bewees dat ze een heks was.Mechteld ten Ham is de naam van een van de laatst verbrande heksen in Nederland. Op 25 juli 1605 werd zij, na de waterproef in de Azewijnse Laak te hebben ondergaan, veroordeeld tot de brandstapel wegens hekserij. Tijdens de waterproef bleef zij drijven hetgeen bewees dat ze een heks was.
IMAGE
Het project 'Verdronken dorpen' vertelt de vergeten geschiedenis van zes Gelderse dorpen, die door overstromingen uit het landschap zijn verdwenen. In 2010 is het thema op de kaart gezet met het boekje 'Verdronken dorpen in Gelderland' door Sanne en Jan Terlouw en een fietsroute 'Verdronken dorpen'. In de zomer van 2011 vindt op de locaties van de dorpen een manifestatie plaats met kunstprojecten van diverse disciplines (dans literatuur, theater, muziek, beeldende kunst). Maria Roosen laat 'een paar groepjes, eilanden van roze glazen bellen/ bollen drijven op het water, alsof er vreemde bellen uit het water opborrelen?. Het is alsof het verleden als luchtbellen opborrelt uit de diepte. Het werk dat beeldend kunstenaar Maria Roosen voor de openbare ruimte maakt, bestaat vaak uit toevoegingen die aan objecten menselijke eigenschappen geven. Zo veranderde zij tijdens Sonsbeek 2001 de Eusebiustoren in een liefhebbend monument dat haar eigen miniatuur als een jonkie tegen zich aan koesterde. Het project 'Verdronken dorpen' is een initiatief van Cultuurpact Rond Arnhem en uitgevoerd door het Regionaal Bureau voor Toerisme Arnhem Nijmegen.Het project 'Verdronken dorpen' vertelt de vergeten geschiedenis van zes Gelderse dorpen, die door overstromingen uit het landschap zijn verdwenen. In 2010 is het thema op de kaart gezet met het boekje 'Verdronken dorpen in Gelderland' door Sanne en Jan Terlouw en een fietsroute 'Verdronken dorpen'. In de zomer van 2011 vindt op de locaties van de dorpen een manifestatie plaats met kunstprojecten van diverse disciplines (dans literatuur, theater, muziek, beeldende kunst). Maria Roosen laat 'een paar groepjes, eilanden van roze glazen bellen/ bollen drijven op het water, alsof er vreemde bellen uit het water opborrelen?. Het is alsof het verleden als luchtbellen opborrelt uit de diepte. Het werk dat beeldend kunstenaar Maria Roosen voor de openbare ruimte maakt, bestaat vaak uit toevoegingen die aan objecten menselijke eigenschappen geven. Zo veranderde zij tijdens Sonsbeek 2001 de Eusebiustoren in een liefhebbend monument dat haar eigen miniatuur als een jonkie tegen zich aan koesterde. Het project 'Verdronken dorpen' is een initiatief van Cultuurpact Rond Arnhem en uitgevoerd door het Regionaal Bureau voor Toerisme Arnhem Nijmegen.
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk, dat alleen in de digitale wereld bestaat. Het is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. In Nijkerk zweven 21 woorden om je heen, verspreid over drie cirkels. Door je rond te bewegen in deze zee van woorden kun je verschillende combinaties lezen, afhankelijk van je locatie. Het zijn 21 woorden om je op te vrolijken en fysiek en mentaal in beweging te houden!Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk, dat alleen in de digitale wereld bestaat. Het is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. In Nijkerk zweven 21 woorden om je heen, verspreid over drie cirkels. Door je rond te bewegen in deze zee van woorden kun je verschillende combinaties lezen, afhankelijk van je locatie. Het zijn 21 woorden om je op te vrolijken en fysiek en mentaal in beweging te houden!
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. 'Dit filmpje gaat over de naaldboom Cephalotaxus Harringtonia (Drupacea). Op landgoed Schovenhorst staan allerlei verschillende soorten naaldbomen. De bomen die ik in dit filmpje gebruik, vond ik in een wei rechts van de weg als je uit Putten komt. In tegenstelling tot wat ik gewend ben met de geordende opstelling van kunstwerken in musea en op kunstbeurzen, staan de bomen hier maar 'rommelig' door elkaar. Daarom heb ik er ééntje uitgelicht. Sopraan Stefanie Janssen heeft de naam van de boom (de titel van het kunstwerk) gezongen. Door de concentratie op de schoonheid van deze ene boom hoop ik mensen aan te moedigen meer te genieten van de grote verscheidenheid aan naaldbomen in het algemeen en van de naaldbomen op landgoed Schovenhorst in het bijzonder.' Aldus de kunstenaar.Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. 'Dit filmpje gaat over de naaldboom Cephalotaxus Harringtonia (Drupacea). Op landgoed Schovenhorst staan allerlei verschillende soorten naaldbomen. De bomen die ik in dit filmpje gebruik, vond ik in een wei rechts van de weg als je uit Putten komt. In tegenstelling tot wat ik gewend ben met de geordende opstelling van kunstwerken in musea en op kunstbeurzen, staan de bomen hier maar 'rommelig' door elkaar. Daarom heb ik er ééntje uitgelicht. Sopraan Stefanie Janssen heeft de naam van de boom (de titel van het kunstwerk) gezongen. Door de concentratie op de schoonheid van deze ene boom hoop ik mensen aan te moedigen meer te genieten van de grote verscheidenheid aan naaldbomen in het algemeen en van de naaldbomen op landgoed Schovenhorst in het bijzonder.' Aldus de kunstenaar.
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Met behulp van foto's en een route wordt getoond wat de plek, de mens en Oldebroek met elkaar verbindt!Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Met behulp van foto's en een route wordt getoond wat de plek, de mens en Oldebroek met elkaar verbindt!
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Met behulp van foto's en een route wordt getoond wat de plek, de mens en Oldebroek met elkaar verbindt!Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Met behulp van foto's en een route wordt getoond wat de plek, de mens en Oldebroek met elkaar verbindt!
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Met behulp van foto's en een route wordt getoond wat de plek, de mens en Oldebroek met elkaar verbindt!Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Met behulp van foto's en een route wordt getoond wat de plek, de mens en Oldebroek met elkaar verbindt!
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Judit Hettema werkt met fotografie en nieuwe media aan een oeuvre waarin ze ruimtes creëert. Voor dit project combineert ze video, fotografie en tekst om een nieuwe ervaring bij te kijker te ontlokken.Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Judit Hettema werkt met fotografie en nieuwe media aan een oeuvre waarin ze ruimtes creëert. Voor dit project combineert ze video, fotografie en tekst om een nieuwe ervaring bij te kijker te ontlokken.
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Judit Hettema werkt met fotografie en nieuwe media aan een oeuvre waarin ze ruimtes creëert. Voor dit project combineert ze video, fotografie en tekst om een nieuwe ervaring bij te kijker te ontlokken.Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Judit Hettema werkt met fotografie en nieuwe media aan een oeuvre waarin ze ruimtes creëert. Voor dit project combineert ze video, fotografie en tekst om een nieuwe ervaring bij te kijker te ontlokken.
IMAGE
Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Judit Hettema werkt met fotografie en nieuwe media aan een oeuvre waarin ze ruimtes creëert. Voor dit project combineert ze video, fotografie en tekst om een nieuwe ervaring bij te kijker te ontlokken.Deze afbeelding is een verwijzing naar een virtueel kunstwerk. Bij het maken van dit kunstwerk is gebruik gemaakt van Toegevoegde realiteit (TR) (eng: Augmented reality). Dit is een vakgebied dat zich bezighoudt met het zo realistisch mogelijk toevoegen van computergemaakte beelden aan de bestaande werkelijkheid. Het kunstwerk is te bezichtigen op een smartphone via de Layar Reality Browser. Deze is te vinden op www.layar.com of in de Appstore van iPhone. Het kunstwerk is op locatie te downloaden via http://www.layar.com/layers/veluwe. Judit Hettema werkt met fotografie en nieuwe media aan een oeuvre waarin ze ruimtes creëert. Voor dit project combineert ze video, fotografie en tekst om een nieuwe ervaring bij te kijker te ontlokken.
IMAGE
De sculpturen van Lon Pennock bestaan vaak uit dubbelvormen. In dit werk lijken beide identieke stalen blokken elkaar nauwelijks te raken. Voor ons gevoel zou het bovenste blok zelfs naar beneden moeten vallen. De kunstenaar creëert met dit optisch bedrog een zekere spanning, die nog wordt versterkt door de monumentale eenvoud van het ontwerp. Qua vormgeving en concept sluit het beeldhouwwerk aan bij de bekende 'Salami' -reeks, waarmee Carel Visser aan het eind van de jaren '60 furore maakte. De plaats van de sculptuur aan het water, tegen het sobere decor van het nieuwe gerechtsgebouw, is bijzonder goed gekozen.De sculpturen van Lon Pennock bestaan vaak uit dubbelvormen. In dit werk lijken beide identieke stalen blokken elkaar nauwelijks te raken. Voor ons gevoel zou het bovenste blok zelfs naar beneden moeten vallen. De kunstenaar creëert met dit optisch bedrog een zekere spanning, die nog wordt versterkt door de monumentale eenvoud van het ontwerp. Qua vormgeving en concept sluit het beeldhouwwerk aan bij de bekende 'Salami' -reeks, waarmee Carel Visser aan het eind van de jaren '60 furore maakte. De plaats van de sculptuur aan het water, tegen het sobere decor van het nieuwe gerechtsgebouw, is bijzonder goed gekozen.
IMAGE
Het sleutelwoord in dit werk van Frans de Wit is 'contrast'. Rechte lijnen en vormen worden afgewisseld door rondingen en er is sprake van een sterke licht-donker werking. De sculptuur bestaat uit twee afzonderlijke elementen. Het liggende deel draait als een beginnende spiraal om het staande deel naar boven. Deze opwaartse beweging, die als het ware wordt ingeleid door het rode gravel-pad dat naar de sculptuur leidt, wordt echter weer teniet gedaan door de massiviteit van het object en het materiaalgebruik. Het roestbruine cortenstaal drukt zwaar op de aarde. Het beeld laat een perfecte synthese zien van geometrische en organische vormen.Het sleutelwoord in dit werk van Frans de Wit is 'contrast'. Rechte lijnen en vormen worden afgewisseld door rondingen en er is sprake van een sterke licht-donker werking. De sculptuur bestaat uit twee afzonderlijke elementen. Het liggende deel draait als een beginnende spiraal om het staande deel naar boven. Deze opwaartse beweging, die als het ware wordt ingeleid door het rode gravel-pad dat naar de sculptuur leidt, wordt echter weer teniet gedaan door de massiviteit van het object en het materiaalgebruik. Het roestbruine cortenstaal drukt zwaar op de aarde. Het beeld laat een perfecte synthese zien van geometrische en organische vormen.
IMAGE
In deze opvallende schildering van de Zutphense kunstenares Jessica Heykoop is een overvloed aan beelden te herkennen, afkomstig uit verschillende culturen. Direct in het oog springend zijn de drie reusachtige figuren uit de titel van het werk. Ze lijken boeddhistische monniken te zijn, die het wel en wee van de omwonenden bewaken. De van oorsprong christelijke combinatie van kruis, anker en hart, de symbolen voor geloof, hoop en liefde, hebben waarschijnlijk dezelfde functie. Andere 'iconen' tonen oer-Hollandse zaken. Zoals een koe of een bootje, die verwijzen naar de nabijgelegen rivier en weilanden...In deze opvallende schildering van de Zutphense kunstenares Jessica Heykoop is een overvloed aan beelden te herkennen, afkomstig uit verschillende culturen. Direct in het oog springend zijn de drie reusachtige figuren uit de titel van het werk. Ze lijken boeddhistische monniken te zijn, die het wel en wee van de omwonenden bewaken. De van oorsprong christelijke combinatie van kruis, anker en hart, de symbolen voor geloof, hoop en liefde, hebben waarschijnlijk dezelfde functie. Andere 'iconen' tonen oer-Hollandse zaken. Zoals een koe of een bootje, die verwijzen naar de nabijgelegen rivier en weilanden...
IMAGE
Op de plek waar dit beeld van Maïté Duval staat, bevond zich vroeger het bleekveld van het Agnietenklooster. De kunstenares heeft haar figuur specifiek voor deze plaats ontworpen. Daarbij heeft zij gekozen voor de uitbeelding van een kloosterzuster tijdens het verrichten van haar dagelijkse werkzaamheden: het spreiden van de was op het bleekveld. Toch is de figuur niet daadwerkelijk in actie weergegeven. Haar houding is juist heel rustig en zij straalt de ingetogenheid uit die hoort bij haar religieuze functie. Zij is bovenal 'de meditatieve vrouw', een thema dat ook in veel andere werken van Duval centraal staat.Op de plek waar dit beeld van Maïté Duval staat, bevond zich vroeger het bleekveld van het Agnietenklooster. De kunstenares heeft haar figuur specifiek voor deze plaats ontworpen. Daarbij heeft zij gekozen voor de uitbeelding van een kloosterzuster tijdens het verrichten van haar dagelijkse werkzaamheden: het spreiden van de was op het bleekveld. Toch is de figuur niet daadwerkelijk in actie weergegeven. Haar houding is juist heel rustig en zij straalt de ingetogenheid uit die hoort bij haar religieuze functie. Zij is bovenal 'de meditatieve vrouw', een thema dat ook in veel andere werken van Duval centraal staat.
IMAGE
Het beeld 'Kringloop' van de Zutphense kunstenaar Joep te Riele bestaat uit een groot aantal bronzen ringen, die elkaar op verschillende plaatsen doorsnijden. Van binnen naar buiten worden de ringen steeds groter. Hoewel er wel degelijk sprake is van een zekere ordening, volgt het onrwerp tegelijkertijd allerminst een streng geometrisch patroon. Het laat zich wellicht nog het best omschrijven als een in toom gehouden chaos. De sculptuur doet sterk denken aan een atoomkern of aan een planetenstelsel in het heelal. In beide gevallen wordt daarmee de universele kringloop verbeeld, die aan alle materie ten grondslag ligt.Het beeld 'Kringloop' van de Zutphense kunstenaar Joep te Riele bestaat uit een groot aantal bronzen ringen, die elkaar op verschillende plaatsen doorsnijden. Van binnen naar buiten worden de ringen steeds groter. Hoewel er wel degelijk sprake is van een zekere ordening, volgt het onrwerp tegelijkertijd allerminst een streng geometrisch patroon. Het laat zich wellicht nog het best omschrijven als een in toom gehouden chaos. De sculptuur doet sterk denken aan een atoomkern of aan een planetenstelsel in het heelal. In beide gevallen wordt daarmee de universele kringloop verbeeld, die aan alle materie ten grondslag ligt.
IMAGE
In dit omgevingskunstwerk van Piet Slegers steken drie volumes als ijsschotsen uit de grond. Zij lijken omhooggestuwd te worden door de aarde. De gele en blauwe kleur in het object is aangebracht door de kunstenaar. De groene kleur wordt door een natuurlijk element bepaald: een grasmat. Door de ruimte tussende afzonderlijke vlakken worden smalle paadjes gevormd, zodat men door het kunstwerk heen kan lopen. De grashellingen zijn bovendien te gebruiken als zit- of ligplaats. Het werk van Slegers sluit hiermee aan bij een behoefte, die in de jaren '70 ontstond om de leefomgeving te verbeteren door toepassing van beeldende kunst.In dit omgevingskunstwerk van Piet Slegers steken drie volumes als ijsschotsen uit de grond. Zij lijken omhooggestuwd te worden door de aarde. De gele en blauwe kleur in het object is aangebracht door de kunstenaar. De groene kleur wordt door een natuurlijk element bepaald: een grasmat. Door de ruimte tussende afzonderlijke vlakken worden smalle paadjes gevormd, zodat men door het kunstwerk heen kan lopen. De grashellingen zijn bovendien te gebruiken als zit- of ligplaats. Het werk van Slegers sluit hiermee aan bij een behoefte, die in de jaren '70 ontstond om de leefomgeving te verbeteren door toepassing van beeldende kunst.
IMAGE
Dit werk van Wim Korvinus is een goed voorbeeld van hedendaagse omgevingskunst. Het geeft vorm aan een fietspad, aan een waterbasin en een speelplaats en het zorgt bovendien voor het nodige groen. Een stalen sculptuur lijkt op het eerste gezicht een volledig autonoom kunstwerk te zijn, maar ook hierin wordt de omgeving nadrukkelijk betrokken: het object biedt plaats aan nestelende vogels. Bij zijn ontwerp heeft Korvinus zich laten inspireren door de naam van het al aanwezige plantsoen: het prieel. In een aantal onderdelen van het kunstwerk, zoals in de bestrating van het fietspad, de hekjes en de sculptuur, is namelijk het voor een prieel zo typerende open houtwerk herkenbaar.Dit werk van Wim Korvinus is een goed voorbeeld van hedendaagse omgevingskunst. Het geeft vorm aan een fietspad, aan een waterbasin en een speelplaats en het zorgt bovendien voor het nodige groen. Een stalen sculptuur lijkt op het eerste gezicht een volledig autonoom kunstwerk te zijn, maar ook hierin wordt de omgeving nadrukkelijk betrokken: het object biedt plaats aan nestelende vogels. Bij zijn ontwerp heeft Korvinus zich laten inspireren door de naam van het al aanwezige plantsoen: het prieel. In een aantal onderdelen van het kunstwerk, zoals in de bestrating van het fietspad, de hekjes en de sculptuur, is namelijk het voor een prieel zo typerende open houtwerk herkenbaar.
IMAGE
Hans Vos werkt bij voorkeur met onverwachte beelden, die toch voor iedereen herkenbaar zijn. In die zin is zijn kunst verwant met de Pop Art, zoals die in de jaren '60 vanuit Amerika naar Europa kwam overwaaien. Voor zijn object Fornuis heeft hij zich laten inspireren door de veelheid aan activiteiten die plaatsvinden in het Multi Functioneel Centrum Leesten. Deze activiteiten zijn de ingrediënten geworden van een 'gerecht' dat in een grote pan staat te koken en waaruit zich een mensfiguur vormt. Vos heeft, met andere woorden, het gebouw heel letterlijk opgevat als een vormingscentrum.Hans Vos werkt bij voorkeur met onverwachte beelden, die toch voor iedereen herkenbaar zijn. In die zin is zijn kunst verwant met de Pop Art, zoals die in de jaren '60 vanuit Amerika naar Europa kwam overwaaien. Voor zijn object Fornuis heeft hij zich laten inspireren door de veelheid aan activiteiten die plaatsvinden in het Multi Functioneel Centrum Leesten. Deze activiteiten zijn de ingrediënten geworden van een 'gerecht' dat in een grote pan staat te koken en waaruit zich een mensfiguur vormt. Vos heeft, met andere woorden, het gebouw heel letterlijk opgevat als een vormingscentrum.
IMAGE
Al vanaf het eind van de jaren '60, toen hij pas met zijn carrière begon, werkt beeldhouwer Gerard Höweler vrijwel uitsluitend met steen. De organische structuur en het weerbarstige karakter van de steen beschouwt hij niet als een belemmering, maar juist als een uitdaging. Höweler legt in zijn werk de nadruk op het materiaalonderzoek. Zijn sculptuur 'Wind en water' functioneert primair als een rustpunt in de wijk. De kwaliteit ervan schuilt in elementaire artistieke waarden als de natuurlijke schoonheid van de steen en de simpele maar evenwichtige compositie.Al vanaf het eind van de jaren '60, toen hij pas met zijn carrière begon, werkt beeldhouwer Gerard Höweler vrijwel uitsluitend met steen. De organische structuur en het weerbarstige karakter van de steen beschouwt hij niet als een belemmering, maar juist als een uitdaging. Höweler legt in zijn werk de nadruk op het materiaalonderzoek. Zijn sculptuur 'Wind en water' functioneert primair als een rustpunt in de wijk. De kwaliteit ervan schuilt in elementaire artistieke waarden als de natuurlijke schoonheid van de steen en de simpele maar evenwichtige compositie.
IMAGE
De menselijke torso is bij uitstek een klassiek onderwerp. Al in de oudheid werd door middel van het menselijk lichaam uitdrukking gegeven aan de meest uiteenlopende thema's. Ondanks zijn geringe afmetingen is 'De sprong' een beeld dat een grote kracht uitstraalt. Dit is met name bereikt door de sterk gebogen lijnen van de torso. De sculptuur visualiseert zo de energie en inspanning die nodig is om een sprong te maken. De bovenpartij van het beeld is in tweeën gekliefd. Hierdoor ontstaat een suggestie van vleugels, die de opwaartse beweging verhevigt. Bovendien doet daarmee de figuur enigszins denken aan het marmeren beeld van de bekende Griekse overwinningsgodin, de Nikè van Samotrace, dat in het Louvre te zien is.De menselijke torso is bij uitstek een klassiek onderwerp. Al in de oudheid werd door middel van het menselijk lichaam uitdrukking gegeven aan de meest uiteenlopende thema's. Ondanks zijn geringe afmetingen is 'De sprong' een beeld dat een grote kracht uitstraalt. Dit is met name bereikt door de sterk gebogen lijnen van de torso. De sculptuur visualiseert zo de energie en inspanning die nodig is om een sprong te maken. De bovenpartij van het beeld is in tweeën gekliefd. Hierdoor ontstaat een suggestie van vleugels, die de opwaartse beweging verhevigt. Bovendien doet daarmee de figuur enigszins denken aan het marmeren beeld van de bekende Griekse overwinningsgodin, de Nikè van Samotrace, dat in het Louvre te zien is.
IMAGE
Bij de opdracht voor het ontwerp van dit geluidsscherm werd vooraf gesteld dat hiermee de relatie van de nieuwe wijk met de oude stadskern benadrukt moest worden. Al in de titel van dit werk komt deze relatie tot uitdrukking. 'Rondeel' is de historische benaming voor een ronde toren in een vestingmuur. Net als bij een dergelijk bouwwerk zijn aan de bovenzijde van het scherm kantelen aangebracht en kan men de 'muur' over een smal looppad betreden. Het uitzicht vanaf het scherm biedt zowel een blik op de oude stadskern met zijn vele torens, als een doorkijk over de as van Leesten. 'Het rondeel' kan gezien worden als een moderne variant van de oude vestingmuur, die beschermt tegen een al even moderne vijand: het geluid.Bij de opdracht voor het ontwerp van dit geluidsscherm werd vooraf gesteld dat hiermee de relatie van de nieuwe wijk met de oude stadskern benadrukt moest worden. Al in de titel van dit werk komt deze relatie tot uitdrukking. 'Rondeel' is de historische benaming voor een ronde toren in een vestingmuur. Net als bij een dergelijk bouwwerk zijn aan de bovenzijde van het scherm kantelen aangebracht en kan men de 'muur' over een smal looppad betreden. Het uitzicht vanaf het scherm biedt zowel een blik op de oude stadskern met zijn vele torens, als een doorkijk over de as van Leesten. 'Het rondeel' kan gezien worden als een moderne variant van de oude vestingmuur, die beschermt tegen een al even moderne vijand: het geluid.
IMAGE
Op een grasveldje in een van de Zutphense zuidwijken lijkt deze zaadbol van een paardebloem min of meer bij toeval te zijn neergestreken, om straks weer te worden meegevoerd met de wind. Zelfs het buitensporig grote formaat van het kunstwerk doet aan deze illusie geen enkele afbreuk. De opengewerkte structuur van 'De parelbloem' verschaft ons verschillende 'doorkijkjes'. Het kunstwerk werd overigens niet speciaal voor deze plaats gemaakt, maar is hier niettemin uitstekend op zijn plaats. De plastiek vormt een natuurlijk element in een groene omgeving.Op een grasveldje in een van de Zutphense zuidwijken lijkt deze zaadbol van een paardebloem min of meer bij toeval te zijn neergestreken, om straks weer te worden meegevoerd met de wind. Zelfs het buitensporig grote formaat van het kunstwerk doet aan deze illusie geen enkele afbreuk. De opengewerkte structuur van 'De parelbloem' verschaft ons verschillende 'doorkijkjes'. Het kunstwerk werd overigens niet speciaal voor deze plaats gemaakt, maar is hier niettemin uitstekend op zijn plaats. De plastiek vormt een natuurlijk element in een groene omgeving.
IMAGE
Waar komt hij vandaan? Waar gaat hij naartoe? Deze vragen roept het beeld op van de man die vanuit Zutphen de toegang naar de wijk De Hoven siert. Aanwijzingen voor een antwoord geeft het beeld overigens niet. De man bezit niets meer dan zijn versleten jas en sjokt met lege blik voort. Peter Erftemeijer streeft ernaar zijn sculpturen zo dicht mogelijk bij de mens te laten staan. Dat hij hierin voor wat betreft de bewoners van De Hoven voortreffelijk is geslaagd, blijkt wel uit het feit dat 'De lopende man' op koude dagen door hen steevast een jas krijgt aangetrokken of een muts wordt opgezet. Het kunstwerk kwam tot stand in samenwerking met de provincie Gelderland.Waar komt hij vandaan? Waar gaat hij naartoe? Deze vragen roept het beeld op van de man die vanuit Zutphen de toegang naar de wijk De Hoven siert. Aanwijzingen voor een antwoord geeft het beeld overigens niet. De man bezit niets meer dan zijn versleten jas en sjokt met lege blik voort. Peter Erftemeijer streeft ernaar zijn sculpturen zo dicht mogelijk bij de mens te laten staan. Dat hij hierin voor wat betreft de bewoners van De Hoven voortreffelijk is geslaagd, blijkt wel uit het feit dat 'De lopende man' op koude dagen door hen steevast een jas krijgt aangetrokken of een muts wordt opgezet. Het kunstwerk kwam tot stand in samenwerking met de provincie Gelderland.
IMAGE
Uit solidariteit met zijn joodse medestudenten verliet Paul Grégoire tijdens de Tweede Wereldoorlog de Amsterdamse Rijksacademie. Dat hij een aantal jaren later een heldhaftige strijder uit het Oude Testament tot onderwerp van dit oorlogsmonument koos hoeft ons daarom misschien niet te verbazen. Gideon was uirverkoren om met een kleine groep soldaten zijn volk te bevrijden van zijn onderdrukker. Van oudsher wordt hij afgebeeld met zijn gevechtsattributen: zwaard, bazuin en een kruik met toorts. Het beeld is sober en gestileerd uitgevoerd, waarbij de figuur één geheel vormt met zijn drager. Dit maakt het tot een ingetogen, maar niettemin krachtig monument. Eén keer per jaar, tijdens de dodenherdenking op vier mei, vloeit er water uit de sokkel.Uit solidariteit met zijn joodse medestudenten verliet Paul Grégoire tijdens de Tweede Wereldoorlog de Amsterdamse Rijksacademie. Dat hij een aantal jaren later een heldhaftige strijder uit het Oude Testament tot onderwerp van dit oorlogsmonument koos hoeft ons daarom misschien niet te verbazen. Gideon was uirverkoren om met een kleine groep soldaten zijn volk te bevrijden van zijn onderdrukker. Van oudsher wordt hij afgebeeld met zijn gevechtsattributen: zwaard, bazuin en een kruik met toorts. Het beeld is sober en gestileerd uitgevoerd, waarbij de figuur één geheel vormt met zijn drager. Dit maakt het tot een ingetogen, maar niettemin krachtig monument. Eén keer per jaar, tijdens de dodenherdenking op vier mei, vloeit er water uit de sokkel.
IMAGE
De titel van dit beeld verwijst naar het contrast tussen het gladde oppervlak van de drie kubussen en de ruwe huid van de beide staanders. Bovendien lijken ondanks hun zwaarte de granieten blokken tussen de staande elementen te zweven en is er dus ook in die zin sprake van een 'Samenspanning van elementen'. Een vernuftig optisch effect wordt veroorzaakt door het gepolijste oppervlak van de kubussen. In de weerspiegeling hiervan wordt dat deel van de vierkanten dat door overlapping aan het oog is onttrokken optisch 'aangevuld', zodat de vorm toch in zijn geheel te zien is. Van Beek onderzoekt met zijn beeldhouwkunst de verschillende eigenschappen van steen, om zodoende in aanraking te komen met - zoals hij zelf zegt - 'de hele oergeschiedenis van de aarde.'De titel van dit beeld verwijst naar het contrast tussen het gladde oppervlak van de drie kubussen en de ruwe huid van de beide staanders. Bovendien lijken ondanks hun zwaarte de granieten blokken tussen de staande elementen te zweven en is er dus ook in die zin sprake van een 'Samenspanning van elementen'. Een vernuftig optisch effect wordt veroorzaakt door het gepolijste oppervlak van de kubussen. In de weerspiegeling hiervan wordt dat deel van de vierkanten dat door overlapping aan het oog is onttrokken optisch 'aangevuld', zodat de vorm toch in zijn geheel te zien is. Van Beek onderzoekt met zijn beeldhouwkunst de verschillende eigenschappen van steen, om zodoende in aanraking te komen met - zoals hij zelf zegt - 'de hele oergeschiedenis van de aarde.'
IMAGE
Op het eerste gezicht lijkt het stalen object van de kunstenaar Jurriën Strelitsky een toonbeeld van eenvoud en rust. Maar schijn bedriegt. Verschillende standpunten leveren namelijk steeds een ander kunstwerk op. Telkens lijkt de hoek tussen het blauwe en het rode element zich te wijzigen. Bij zonnig weer neemt zelfs de schaduw van het object in het gras deel aan dit vernuftige spel van illusies. Door bewust gebruik te maken van de perspectivische vertekening zet de kunstenaar zijn publiek herhaaldelijk op het verkeerde been. Het ogenschijnlijk geometrisch geordende kunstwerk blijkt bij nader inzien ongrijpbaar en onmeetbaar te zijn.Op het eerste gezicht lijkt het stalen object van de kunstenaar Jurriën Strelitsky een toonbeeld van eenvoud en rust. Maar schijn bedriegt. Verschillende standpunten leveren namelijk steeds een ander kunstwerk op. Telkens lijkt de hoek tussen het blauwe en het rode element zich te wijzigen. Bij zonnig weer neemt zelfs de schaduw van het object in het gras deel aan dit vernuftige spel van illusies. Door bewust gebruik te maken van de perspectivische vertekening zet de kunstenaar zijn publiek herhaaldelijk op het verkeerde been. Het ogenschijnlijk geometrisch geordende kunstwerk blijkt bij nader inzien ongrijpbaar en onmeetbaar te zijn.
IMAGE
De sculpturen van de Nijmeegse kunstenaar Ed van Teeseling balanceren op de grens tussen figuratie en abstractie. Zijn werkwijze is voornamelijk intuïtief: 'Wat het hoofd denkt is iets heel anders dan wat de handen doen', zegt hij zelf. Verschillende associaties komen boven bij beschouwing van dit beeld, maar echte herkenning blijft uit. De sculptuur is compact en gesloten van aard. De basis loopt naar boven uit in een ronde vorm. Bollende volumes lijken elkaar omhoog te stuwen. Hierdoor ontstaat een organisch geheel dat uitstekend past in de parkachtige omgeving, maar dat daarentegen de omsluiting van de architectuur minder goed verdraagt.De sculpturen van de Nijmeegse kunstenaar Ed van Teeseling balanceren op de grens tussen figuratie en abstractie. Zijn werkwijze is voornamelijk intuïtief: 'Wat het hoofd denkt is iets heel anders dan wat de handen doen', zegt hij zelf. Verschillende associaties komen boven bij beschouwing van dit beeld, maar echte herkenning blijft uit. De sculptuur is compact en gesloten van aard. De basis loopt naar boven uit in een ronde vorm. Bollende volumes lijken elkaar omhoog te stuwen. Hierdoor ontstaat een organisch geheel dat uitstekend past in de parkachtige omgeving, maar dat daarentegen de omsluiting van de architectuur minder goed verdraagt.
IMAGE
In haar houding verwijst de liggende vrouw van Joop te Riele ontegenzeglijk naar de riviergoden uit de klassieke oudheid en de renaissance. Het is dan ook verleidelijk om in het beeld een verwijzing te zien naar de IJssel, de rivier die voor de Hanzestad Zutphen zo belangrijk is. In tegenstelling tot de verfijnde, blank-marmeren beelden uit het verleden is de sculptuur van Te Riele uitgevoerd in een eenvoudige grijze steen. Het materiaal geeft het beeld een zekere zwaarte, die nog eens versterkt wordt door de basale vormgeving. De liggende figuur van de vrouw is primair vanuit het ruwe marmerblok gedacht, dat als zodanig in het eindresultaat nog goed herkenbaar is.In haar houding verwijst de liggende vrouw van Joop te Riele ontegenzeglijk naar de riviergoden uit de klassieke oudheid en de renaissance. Het is dan ook verleidelijk om in het beeld een verwijzing te zien naar de IJssel, de rivier die voor de Hanzestad Zutphen zo belangrijk is. In tegenstelling tot de verfijnde, blank-marmeren beelden uit het verleden is de sculptuur van Te Riele uitgevoerd in een eenvoudige grijze steen. Het materiaal geeft het beeld een zekere zwaarte, die nog eens versterkt wordt door de basale vormgeving. De liggende figuur van de vrouw is primair vanuit het ruwe marmerblok gedacht, dat als zodanig in het eindresultaat nog goed herkenbaar is.
IMAGE
Zoals het een held betaamt staat Sir Philip Sidney (1554-1586) vastberaden en zonder vrees op zijn sokkel. Hoewel het beeld hiermee naadloos aansluit bij de 19e eeuwse traditie, onderscheidt het zich hiervan door zijn betrekkelijk geringe afmetingen. Als aanvoerder van het Engelse leger kwam Sidney het Koninkrijk der Nederlanden te hulp in de strijd tegen de Spanjaarden. Bij de belegering van Zutphen in 1586 sneuvelde hij, aan de rand van de stad. Het verhaal gaat dat de zwaargewonde Sidney, ondanks zijn dorst, zijn water afstond aan een toevallig passerende soldaat. Of deze goede daad hem fataal werd is niet te zeggen, maar de gebeurtenis doet in ieder geval volledig recht aan de tekst die staat te lezen op de sokkel van het beeld: 'Sir Philip Sidney. A spirit without spot'.Zoals het een held betaamt staat Sir Philip Sidney (1554-1586) vastberaden en zonder vrees op zijn sokkel. Hoewel het beeld hiermee naadloos aansluit bij de 19e eeuwse traditie, onderscheidt het zich hiervan door zijn betrekkelijk geringe afmetingen. Als aanvoerder van het Engelse leger kwam Sidney het Koninkrijk der Nederlanden te hulp in de strijd tegen de Spanjaarden. Bij de belegering van Zutphen in 1586 sneuvelde hij, aan de rand van de stad. Het verhaal gaat dat de zwaargewonde Sidney, ondanks zijn dorst, zijn water afstond aan een toevallig passerende soldaat. Of deze goede daad hem fataal werd is niet te zeggen, maar de gebeurtenis doet in ieder geval volledig recht aan de tekst die staat te lezen op de sokkel van het beeld: 'Sir Philip Sidney. A spirit without spot'.
IMAGE
Niet alleen qua voorstelling past dit beeld uitstekend in het Ruitershofje, ook het intieme en gesloten karakter van het binnenpleintje keert erin terug. Zoals in veel van zijn werk zet Letterie hier de hechte, oeroude band tussen mens en dier centraal. De hoofden van de paarden en hun berijders zijn naar elkaar toegebogen: mens en dier zoeken nadrukkelijk contact. Individuele kenmerken, zoals gezichten en kleding, zijn door de beeldhouwer bewust achterwege gelaten. Dit zou ons alleen maar afleiden van het centrale thema. De lichamelijke zwaarte van de groep wordt opgeheven door het speelse ritme van de slanke paardenbenen, waarmee het beeld perfect in balans is gebracht.Niet alleen qua voorstelling past dit beeld uitstekend in het Ruitershofje, ook het intieme en gesloten karakter van het binnenpleintje keert erin terug. Zoals in veel van zijn werk zet Letterie hier de hechte, oeroude band tussen mens en dier centraal. De hoofden van de paarden en hun berijders zijn naar elkaar toegebogen: mens en dier zoeken nadrukkelijk contact. Individuele kenmerken, zoals gezichten en kleding, zijn door de beeldhouwer bewust achterwege gelaten. Dit zou ons alleen maar afleiden van het centrale thema. De lichamelijke zwaarte van de groep wordt opgeheven door het speelse ritme van de slanke paardenbenen, waarmee het beeld perfect in balans is gebracht.
IMAGE
Henk Visser heeft met zijn momument heel letterlijk de stad Zutphen en haar inwoners als uitgangspunt genomen. Het bronzen reliëf aan de zuidzijde toont een verwoeste stad, die door de markante watertoren gemakkelijk herkenbaar is als Zutphen. Geallieerde soldaten staan op het punt de stad te bevrijden. Het reliëf aan de noordzijde verbeeldt de gezamenlijke wederopbouw van de stad door het volk, de arbeiders en de burgemeester. In het midden is de Walburgiskerk te zien, nog zonder torenspits. De stromende rivier daaronder refereert waarschijnlijk aan zowel de IJssel als de Berkel.Henk Visser heeft met zijn momument heel letterlijk de stad Zutphen en haar inwoners als uitgangspunt genomen. Het bronzen reliëf aan de zuidzijde toont een verwoeste stad, die door de markante watertoren gemakkelijk herkenbaar is als Zutphen. Geallieerde soldaten staan op het punt de stad te bevrijden. Het reliëf aan de noordzijde verbeeldt de gezamenlijke wederopbouw van de stad door het volk, de arbeiders en de burgemeester. In het midden is de Walburgiskerk te zien, nog zonder torenspits. De stromende rivier daaronder refereert waarschijnlijk aan zowel de IJssel als de Berkel.
IMAGE
Het beeld Else stond lange tijd voor het gebouw van de Kamer van Koophandel, maar werd op verzoek van veel Zutphenaren in 1999 door de gemeente gekocht en herplaatst in de Oude Born- hof. Het centrale thema in het oeuvre van de Zutphense kunstenares Maïté Duval is het vrouwelijk naakt. Voor Duval is het vrouwelijk lichaam meer dan alleen maar een interessante vorm. De houding en gezichtsuitdrukking van Else stralen rust en sereniteit uit. 'Else geniet van de zon, de rust en de stilte', aldus Duval, 'of misschien geniet ze ook een beetje van de aandacht'.Het beeld Else stond lange tijd voor het gebouw van de Kamer van Koophandel, maar werd op verzoek van veel Zutphenaren in 1999 door de gemeente gekocht en herplaatst in de Oude Born- hof. Het centrale thema in het oeuvre van de Zutphense kunstenares Maïté Duval is het vrouwelijk naakt. Voor Duval is het vrouwelijk lichaam meer dan alleen maar een interessante vorm. De houding en gezichtsuitdrukking van Else stralen rust en sereniteit uit. 'Else geniet van de zon, de rust en de stilte', aldus Duval, 'of misschien geniet ze ook een beetje van de aandacht'.
IMAGE
De 16e eeuwse stadsmuzikant Thonis Drogenap spreekt tot de verbeelding van menig Zutphenaar. Hij woonde in de toren die nog altijd zijn naam draagt. Vanwege zijn prominente plaats in de geschiedenis van Zutphen besloot de Stichting Drogenap in 1999 een standbeeld voor hem op te richten. Tijdens het ontstaan van het beeld was de werkplaats van beeldhouwer Oscar Rambonnet vrij toegankelijk voor publiek, dat het wordingsproces met grote belangstelling volgde. De kunstenaar koos ervoor om niet de figuur zelf, maar alleen diens kleding weer te geven. Omdat de sculptuur hol is en aan de achterzijde open, kan nu iedereen - letterlijk - in de huid van Drogenap kruipen.De 16e eeuwse stadsmuzikant Thonis Drogenap spreekt tot de verbeelding van menig Zutphenaar. Hij woonde in de toren die nog altijd zijn naam draagt. Vanwege zijn prominente plaats in de geschiedenis van Zutphen besloot de Stichting Drogenap in 1999 een standbeeld voor hem op te richten. Tijdens het ontstaan van het beeld was de werkplaats van beeldhouwer Oscar Rambonnet vrij toegankelijk voor publiek, dat het wordingsproces met grote belangstelling volgde. De kunstenaar koos ervoor om niet de figuur zelf, maar alleen diens kleding weer te geven. Omdat de sculptuur hol is en aan de achterzijde open, kan nu iedereen - letterlijk - in de huid van Drogenap kruipen.
IMAGE
Voor de Arnhemse kunstenaar Jerôme Symons is kunst in de eerste plaats een communicatiemiddel, een soort beeldtaal, waarmee hij zijn publiek een verhaal wil vertellen. Staande tussen de bomen zou de stalen buis, die balanceert op een blok graniet, volgens de kunstenaar dezelfde schittering opleveren als het wateroppervlak van een bosbeekje. De openingen in de buis doen denken aan wolken. Maar in plaats van de hemel te verhullen, bieden de wolken van Symons juist zicht hierop. Heel toepasselijk werd het kunstwerk aan de gemeente Zutphen geschonken door het Waterschap Rijn en IJssel.Voor de Arnhemse kunstenaar Jerôme Symons is kunst in de eerste plaats een communicatiemiddel, een soort beeldtaal, waarmee hij zijn publiek een verhaal wil vertellen. Staande tussen de bomen zou de stalen buis, die balanceert op een blok graniet, volgens de kunstenaar dezelfde schittering opleveren als het wateroppervlak van een bosbeekje. De openingen in de buis doen denken aan wolken. Maar in plaats van de hemel te verhullen, bieden de wolken van Symons juist zicht hierop. Heel toepasselijk werd het kunstwerk aan de gemeente Zutphen geschonken door het Waterschap Rijn en IJssel.
IMAGE
De ontaarde mens' bestaat uit vijftien paar voeten, die in een cirkel zijn geplaatst. Oorspronkelijk bestond het kunstwerk uit brons en kersenhout. Tegenwoordig is het geheel in brons gegoten. Het grillige hout symboliseert enerzijds de individualiteit van de mens, maar kan anderzijds ook gezien worden als een verwijzing naar de levensboom die juist de gemeenschappelijke oorsprong is van elk individu. De kring van voeten is daarom ook een soort heksenkring, een magisch verband, waarvan iedereen een onlosmakelijk deel uitmaakt. In eerste instantie stond het kunstwerk op een rotonde in Zutphen, waar het een aantal malen ernstig werd beschadigd. Op deze nieuwe locatie komt de sculptuur echter veel beter tot zijn recht.De ontaarde mens' bestaat uit vijftien paar voeten, die in een cirkel zijn geplaatst. Oorspronkelijk bestond het kunstwerk uit brons en kersenhout. Tegenwoordig is het geheel in brons gegoten. Het grillige hout symboliseert enerzijds de individualiteit van de mens, maar kan anderzijds ook gezien worden als een verwijzing naar de levensboom die juist de gemeenschappelijke oorsprong is van elk individu. De kring van voeten is daarom ook een soort heksenkring, een magisch verband, waarvan iedereen een onlosmakelijk deel uitmaakt. In eerste instantie stond het kunstwerk op een rotonde in Zutphen, waar het een aantal malen ernstig werd beschadigd. Op deze nieuwe locatie komt de sculptuur echter veel beter tot zijn recht.
IMAGE
Wellicht zul je, samen met de dwerg in het gras, tevergeefs op zoek zijn naar de in de titel van dit kunstwerk genoemde eend. Het dier dat bij installatie van de sculptuur in 1996 in de boom was bevestigd, bestond echter uit vet en vogelzaad en het is dan ook door de vogels opgegeten. Van dit proces lijkt de dwerg getuige te zijn: de armen verschrikt in de lucht geheven en met opengesperde mond kijkt hij in richting van de boom. De Arnhemse kunstenaar Erik Buijs probeert in zijn sculpturen een directe interactie met de omgeving te bewerkstelligen. In dit werk zijn de mens, de vogel en de boom onlosmakelijk met elkaar verbonden. Elk jaar wordt op 21 december een nieuwe eend van vogelzaad geplaatst.Wellicht zul je, samen met de dwerg in het gras, tevergeefs op zoek zijn naar de in de titel van dit kunstwerk genoemde eend. Het dier dat bij installatie van de sculptuur in 1996 in de boom was bevestigd, bestond echter uit vet en vogelzaad en het is dan ook door de vogels opgegeten. Van dit proces lijkt de dwerg getuige te zijn: de armen verschrikt in de lucht geheven en met opengesperde mond kijkt hij in richting van de boom. De Arnhemse kunstenaar Erik Buijs probeert in zijn sculpturen een directe interactie met de omgeving te bewerkstelligen. In dit werk zijn de mens, de vogel en de boom onlosmakelijk met elkaar verbonden. Elk jaar wordt op 21 december een nieuwe eend van vogelzaad geplaatst.
IMAGE
Een beeldhouwer die het landschap tot onderwerp van zijn werk wil nemen, heeft per definitie een groot probleem. Een landschap is immers primair een atmosferisch gegeven, dat zich nauwelijks laat omzetten in drie dimensies. Cor Litjens heeft in zijn bronzen 'Berglandschap' een deel van het probleem opgelost door zijn sculptuur op ooghoogte te plaatsen. De toeschouwer ervaart hierdoor de bergketen met haar grillige pieken als een verre horizon. Door zijn meanderende vorm refereert het landschap bovendien aan de nabij gelegen IJssel, die zoals elke rivier haar oorsprong vindt in de bergen.Een beeldhouwer die het landschap tot onderwerp van zijn werk wil nemen, heeft per definitie een groot probleem. Een landschap is immers primair een atmosferisch gegeven, dat zich nauwelijks laat omzetten in drie dimensies. Cor Litjens heeft in zijn bronzen 'Berglandschap' een deel van het probleem opgelost door zijn sculptuur op ooghoogte te plaatsen. De toeschouwer ervaart hierdoor de bergketen met haar grillige pieken als een verre horizon. Door zijn meanderende vorm refereert het landschap bovendien aan de nabij gelegen IJssel, die zoals elke rivier haar oorsprong vindt in de bergen.
IMAGE
Aan de zuidzijde van de fraaie middeleeuwse Sint Walburgiskerk staat een bronzen beeld van haar patrones en naamgeefster. Deze Engelse abdis uit de achtste eeuw is afgebeeld met een aantal attributen, die alle betrekking hebben op gebeurtenissen tijdens haar leven en na haar dood. Wie de moeite neemt om het beeld heen te lopen, kan zodoende het verhaal van de heilige Walburga als het ware 'lezen'. Al eeuwenlang worden heiligen op deze manier afgebeeld. Waar men vroeger echter de betekenis van de attributen kende, is tegenwoordig de verklarende tekst op de achterkant van de sokkel voor de meesten van ons onontbeerlijk geworden.Aan de zuidzijde van de fraaie middeleeuwse Sint Walburgiskerk staat een bronzen beeld van haar patrones en naamgeefster. Deze Engelse abdis uit de achtste eeuw is afgebeeld met een aantal attributen, die alle betrekking hebben op gebeurtenissen tijdens haar leven en na haar dood. Wie de moeite neemt om het beeld heen te lopen, kan zodoende het verhaal van de heilige Walburga als het ware 'lezen'. Al eeuwenlang worden heiligen op deze manier afgebeeld. Waar men vroeger echter de betekenis van de attributen kende, is tegenwoordig de verklarende tekst op de achterkant van de sokkel voor de meesten van ons onontbeerlijk geworden.
IMAGE
De van oorsprong Italiaanse kunstenaar Rocco Marotta is werkzaam in meerdere disciplines. In de hal van het gemeentehuis is zowel zijn kunstwerk 'Respiro' te zien (een samenwerkingsproject met Gera van der Leun) als deze bronzen sculptuur. De titel van het beeld, 'Cercando in se stesso' (zoekende in zichzelf), laat weinig te raden over. De lichte kanteling van het hoofd en de melancholische uitdrukking op het gezicht van de figuur drukken ingetogenheid uit, maar wijzen tevens op isolatie. Het hoofd steekt uit een koker, die als het ware een scherm vormt tegen de gevaren van de buitenwereld.De van oorsprong Italiaanse kunstenaar Rocco Marotta is werkzaam in meerdere disciplines. In de hal van het gemeentehuis is zowel zijn kunstwerk 'Respiro' te zien (een samenwerkingsproject met Gera van der Leun) als deze bronzen sculptuur. De titel van het beeld, 'Cercando in se stesso' (zoekende in zichzelf), laat weinig te raden over. De lichte kanteling van het hoofd en de melancholische uitdrukking op het gezicht van de figuur drukken ingetogenheid uit, maar wijzen tevens op isolatie. Het hoofd steekt uit een koker, die als het ware een scherm vormt tegen de gevaren van de buitenwereld.
IMAGE
Op het kruispunt van de Energielijnen die onderdeel zijn van het kunstwerk van Rob Sweere staat in de hal van het gemeentehuis een ander kunstwerk, getiteld Respiro (Italiaans voor 'adem'). Het wordt door de kunstenaars ook wel de 'long' van het gebouw genoemd. Er stroomt constant verse lucht langs de ronddraaiende houten spiraal. Aan de buitenzijde van de glazen kolom stroomt water. Het object regelt zodoende op natuurlijke manier de lucht- en waterhuishouding van het gebouw. Naast deze functie heeft het werk een autonome artistieke waarde. De monumentale spiraal is een aandachtpunt in de grote ontvangsthal.Op het kruispunt van de Energielijnen die onderdeel zijn van het kunstwerk van Rob Sweere staat in de hal van het gemeentehuis een ander kunstwerk, getiteld Respiro (Italiaans voor 'adem'). Het wordt door de kunstenaars ook wel de 'long' van het gebouw genoemd. Er stroomt constant verse lucht langs de ronddraaiende houten spiraal. Aan de buitenzijde van de glazen kolom stroomt water. Het object regelt zodoende op natuurlijke manier de lucht- en waterhuishouding van het gebouw. Naast deze functie heeft het werk een autonome artistieke waarde. De monumentale spiraal is een aandachtpunt in de grote ontvangsthal.
IMAGE
Het nieuwe gemeentehuis van Zutphen is een voorbeeld van een geslaagde synthese tussen architectuur en beeldende kunst. In het ontwerp van het gebouw staan mens en milieu voorop. Door het gebruik van vloeiende lijnen en volumes heeft de architect invloed willen uitoefenen op de energiestromen in het gebouw. Ook Sweere heeft met dit concept gewerkt. Zijn koperen 'Energielijnen' slingeren vanaf elke in- en uitgang naar de centrale ontvangsthal, waar hij een drie meter hoge koperen zuil plaatste met daarop een stuk bergkristal. 'In dit kristal komen alle energiestromen bij elkaar, om vervolgens te worden geharmoniseerd en omgezet in positieve kracht', aldus de kunstenaar.Het nieuwe gemeentehuis van Zutphen is een voorbeeld van een geslaagde synthese tussen architectuur en beeldende kunst. In het ontwerp van het gebouw staan mens en milieu voorop. Door het gebruik van vloeiende lijnen en volumes heeft de architect invloed willen uitoefenen op de energiestromen in het gebouw. Ook Sweere heeft met dit concept gewerkt. Zijn koperen 'Energielijnen' slingeren vanaf elke in- en uitgang naar de centrale ontvangsthal, waar hij een drie meter hoge koperen zuil plaatste met daarop een stuk bergkristal. 'In dit kristal komen alle energiestromen bij elkaar, om vervolgens te worden geharmoniseerd en omgezet in positieve kracht', aldus de kunstenaar.
IMAGE
1 - 100 (Total Results 730)>>